Ze hebben me jarenlang verzekerd dat ik van gedacht zal veranderen, dat mijn biologische klok zal beginnen tikken, dat ik de liefde van mijn leven nog moet tegenkomen – met wie ik niettemin al enkele jaren samenwoon – dat ik achteraf spijt zal hebben, of ‘wat als net mijn kind het genie zou zijn dat kanker geneest?’ Ze zijn verward dat ik nog steeds niet van gedacht ben veranderd. Ik ben dan weer verbaasd dat zij nog niet van gedacht zijn veranderd.
Eerst en vooral, ik vind het moederschap bewonderenswaardig. Het is zonder twijfel de moeilijkste job ter wereld. Mijn persoonlijke redenen waarom ik geen kinderen wil zijn eindeloos en veelzijdig, maar toch zijn er steeds nieuwsgierigen ze graag willen. Wanneer ik de vraag terugkaats, waarom zij wél kinderen willen, lijkt het alsof ik heb uitgesproken wat-je-niet-mag-zeggen.
Tijd dat we stoppen met het moederschap op te dringen aan vrouwen.
Mensen vinden het doorgaans oké om elkaar te vragen waarom ze nog geen kinderen hebben, of waarom ze er geen willen. Los van het feit dat je daarmee mensen die graag kinderen willen, maar ze niet kunnen krijgen, enorm kunt kwetsen, vind ik het een onlogische vraag. Ik vind de vraag waarom mensen wél kinderen willen veel pertinenter.
Wanneer ik die vraag dan stel, weten mensen vaak niet waarom ze wel kinderen hebben of willen. Als ze het wel weten, dan zit er vaak een angst voor eenzaamheid op latere leeftijd in, of een soort drang om je DNA verder te zetten. Die redenen overtuigen mij niet om toch kinderen te maken. ‘Omdat het nu eenmaal de gang van het leven is’, overtuigt me al helemaal niet.
‘Zal je geen spijt hebben?’ hoor ik vaak. Maar hoe weet jij dat jij nooit spijt zal hebben dat je wel kinderen gemaakt hebt? Het lijkt me voor alle betrokkenen minder erg om spijt te hebben van kinderen die je niet gemaakt hebt, dan van kinderen die je wel gemaakt hebt.
Deze wereld besparen
Ik zag recent een filmpje van een vrouw die zei: ‘Ik zie mijn ongeboren dochter zo graag, dat ik haar nooit zal maken.’ Van alle redenen waarom ik geen kinderen wens, is die zin misschien het scherpst. Ik zou mezelf omschrijven als optimist, maar de huidige staat van de wereld maakt me niet blij. Waarom zou ik een kind maken dat misschien zal vluchten voor een klimaatramp? Een zoon die virtueel gebombardeerd wordt met filmpjes van Andrew Tate en consoorten? Een dochter die geen toegang heeft tot abortuszorg of andere reproductieve rechten?
Net als die vrouw in het filmpje zie ik mijn hypothetische kind zo graag, dat ik haar deze wereld wil besparen. Het politieke klimaat fluctueert en zal wellicht ooit beter worden, maar op dit moment in de geschiedenis ondergaan onze planeet en de wereldorde onherstelbare schade.
Moederschap zwordt als iets heiligs gezien, waarom behandelen we het dan niet zo?
Terug naar het moederschap zelf. Dat wordt als iets heiligs gezien, als het hoogtepunt van vrouw-zijn. Waarom behandelen we het dan niet zo? Waarom zijn getrouwde vrouwen met kinderen statistisch gesproken de minst gelukkige groep? De loonkloof neemt toe naarmate vrouwen en mannen kinderen hebben, mannen nemen slechts 35 procent van het ouderschapsverlof op, en de hoofdreden waarom vrouwen deeltijds werken is om de zorg voor de kinderen op te nemen.
Mannen hebben gemiddeld 1u23 per dag meer betaald werk, en 44 minuten per dag meer vrije tijd. Onbetaalde arbeid zorgt voor een generatie van uitgeputte vrouwen. Dat is misschien wel het ergste. Vrouwen worden aangemoedigd om te trouwen en kinderen te maken, en vervolgens worden ze in de steek gelaten. Zo houdt men het patriarchaat in stand.
Het is tijd dat moederschap, de moeilijkste job ter wereld, de compensatie krijgt die het verdient. En het is ook tijd dat we vrouwen niet enkel als moeders zien, en dat we stoppen om het moederschap op te dringen aan andere vrouwen.
