Op het Vlaamse niveau voert de regering een beleid dat kinderen al kort na de geboorte uit huis plaatst als de jeugdrechter beslist dat ze in onveilige omstandigheden opgroeien. Nobele en waardevolle voorstellen die het belang van het kind vooropstellen. Maar met een hypocriet randje.
Misschien moeten we eens een spending review maken over hoeveel belastinggeld we elk jaar uitgeven aan mannen die zich niet gedragen.
De Belgen en hun ideologieën gaan alle richtingen uit, maar op ethische thema’s en in liberale vrijheden zijn we altijd progressief geweest. Toch zegeviert het irrationeel en dogmatisch denken op één thema: de abortuswetgeving. Onverminderd het recente wetenschappelijk rapport dat een verlenging van de abortustermijn in België adviseert en ondanks het feit dat recent nog het Europese burgerinitiatief My Voice, My Choice meer dan een miljoen handtekeningen ophaalde om abortuszorg toegankelijker te maken, blijven onze volksvertegenwoordigers hun kop in het zand steken.
Naar Nederland en Scandinavië verwijzen ze graag als gidsland – voor ons economisch beleid, ons migratiebeleid, allerlei. Maar die landen hebben vooral een liberalere abortuswetgeving dan België. In Nederland kan een vrouw tot 22 weken zelf beslissen of ze al dan niet een kind wil in plaats van tot 12 weken in België.
Nederland benadert reproductieve rechten liberaal, bijvoorbeeld via ondersteuningsprogramma Nu Niet Zwanger. In België heb je amper tijd om te beslissen en als je te laat bent, heb je een kind, geen kinderopvang en beland je met wat geluk op een wachtlijst voor jeugdhulp, die al jaren ondergefinancierd is.
Hypocriet
Het is hypocriet om te verdedigen dat de rechter kan beslissen om een zwangere vrouw in behandeling te sturen of haar toekomstig kind af te nemen, maar vrouwen niet eens zelf de ruimte en tijd te geven om te beslissen of ze dat kind willen krijgen en opvoeden. Tweemaal primeert het veronderstelde ‘belang van het kind’ boven het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen. Het wetsvoorstel dat hen meer beslissingsruimte over hun zwangerschap zou geven, wordt telkens gekelderd.
Wanneer achten we vrouwen slim genoeg om zelf te beslissingen te maken? Wanneer achten we vrouwen slim genoeg in het algemeen? Wanneer stoppen we de schuld bij vrouwen te leggen voor problemen die zij niet veroorzaken, want waar ligt bij dit alles de verantwoordelijkheid van de ‘bevruchter’?
Tweemaal primeert het veronderstelde ‘belang van het kind’ boven het zelfbeschikkingsrecht van vrouwen.
Misschien moeten we eens een spending review maken over hoeveel belastinggeld we elk jaar uitgeven aan mannen die zich niet gedragen. Hooliganisme, criminaliteit, grensoverschrijdend gedrag, fraude, kinderverwaarlozing, agressie, intrafamiliaal geweld – uiteraard zullen er vrouwen zijn die zich hieraan schuldig maken, maar ik heb een licht vermoeden dat mannen in die statistieken oververtegenwoordigd zijn.
Vrouwen, net als andere groepen in de samenleving, komen op hun levens- en carrièrewandel nog steeds extra hordes tegen. Zijn beleidsmakers ervan op de hoogte dat de toegankelijkheid van kinderopvang en de tewerkstellingsgraad met elkaar verbonden zijn? Er is niet één patriarchaat, maar een universum aan patriarchale systemen.
Mijn grootmoeder vatte mijn frustratie onlangs goed samen: ‘Ursula von der Leyen, ik vind dat niet zo’n knappe. En zeven kinderen! Ze zorgt duidelijk niet goed voor hen, want ze werkt altijd.’ Ik zei dat Bart de Wever toch ook vier kinderen heeft. ‘Ja, maar hij heeft een vrouw’, antwoordde ze. ‘Al is ze blijkbaar pas recent zelf weer beginnen werken.’ We hebben vrouwen én mannen nodig om meer ruimte te maken voor vrouwen en hun keuzes.
