Terwijl gezinnen in Iran en Oekraïne tussen angst en hoop leven en in eigen land bedrijfsleiders en politici poseerden met de nieuwste wapens op een beurs in de Heizel, stel ik met u vast dat ook de sociale bescherming van mensen hier achterwege blijft.
Wie afhangt van de wagen en zelf de centen neertelt om op het werk te raken, wie minder mobiel is en verplaatsingen moet maken waar geen alternatief voorhanden is, wie met de winkelkar aan de kassa staat, voelt de stijgende kosten ongetwijfeld in zijn of haar uitgaven. En dan hebben we het nog niet over gas. Gelukkig dat we toch al een aantal zonnige lentedagen hadden – een mens zou zin krijgen in een koude schotel met aardappelsalade, al laat die een wrange nasmaak achter.
Oorverdovende stilte
Want opnieuw merk je dat politici eerder meegaan in de zorgen van bedrijven dan die van de bevolking. Zo pleit de Vlaamse regering nog maar eens voor een versoepeling van wat bedrijven uitstoten. Voelt UNIZO zich zo gesteund door het beleid dat ze zelfs nog durft te pleiten voor een uitbreiding van het systeem van flexi-jobs naar zelfstandigen, alweer een nieuwe stap in het ontmantelen van de sociale zekerheid? Ondertussen blijft het oorverdovend stil rond maatregelen voor gewone mensen.
We hebben toch geleerd van de ervaring van de vorige energiecrisis, zou je denken? Nog geen jaar geleden wees onderzoek van de Nationale Bank van België uit dat ons land, dankzij de automatische loonindexering en sociale maatregelen, de crisis beter dan andere EU-landen heeft doorstaan. Welke beleidsmaker hoort u nog beweren dat de index is gered? Hoort u iets over een uitbreiding van het sociaal energietarief? Een bevriezing van de huurprijs voor wie geen andere opties heeft dan een slecht geïsoleerde woonst? Maatregelen om de stijgende vervoersarmoede tegen te gaan, zowel in aanbod als financieel?
Warm bad
Ik alvast niet. Dat is olie op het vuur. En onze portemonnee staat al in brand, met een inkomen dat aan banden gelegd werd. De warmte van de meer dan 100.000 mensen die op 12 maart vreedzaam door Brussel stapten, blijft in schril contrast met het kille beleid van Arizona. Terwijl er alternatieven voor de begroting klaarliggen – een rechtvaardige fiscaliteit, een aanpak van managementvennootschappen, een einde aan ondoelmatige bedrijfssubsidies ... In de komende maanden blijven we u onderdompelen in onze alternatieven. Want een warm bad is meer welkom dan de zoveelste koude douche.
Ann Vermorgen - voorzitter ACV
