Door alle uitzonderingen die ‘goede huisvaders’ moeten ontzien, zal de voorgestelde meerwaardebelasting een toets van het Grondwettelijk Hof niet doorstaan. Een echte vermogens- en vermogenswinstbelasting op basis van een vermogenskadaster blijft het beste alternatief.
Nog voor het regeerakkoord van de nieuwe Arizonaregering goed en wel beklonken was, rommelde het al over de veelbesproken meerwaardebelasting, ook bekend als ‘solidariteitsbijdrage’. Die houdt in dat er tien procent belasting moet worden betaald op een meerwaarde van meer dan 10.000 euro op onder andere aandelen en cryptomunten. Maar naar goede gewoonte werden daar meteen tal van uitzonderingen en koterijen aan toegevoegd.
‘Wat momenteel op papier staat, rammelt langs alle kanten’, stelt fiscaal expert van het ACV Ive Rosseel. ‘Iemand die minstens 20 procent aandeel heeft in een bedrijf, krijgt een vrijstelling van 1 miljoen euro. Maar als je slechts 19,9 procent bezit, dan betaal je wel de volle pot. Als dit zo door het parlement goedgekeurd wordt, zal die wet binnen de kortste keren door het Grondwettelijk Hof teruggefloten worden.’
‘Wat nu voorligt lijkt vooral spierballengerol in plaats van een degelijk onderbouwd plan om de sterkste schouders duurzaam en fair te laten bijdragen. Door tal van achterpoortjes die er onder sterke liberale druk gekomen zijn, kunnen zij hun verantwoordelijkheid nog steeds ontwijken. Een voorstel dat zowel juridisch als publiek een stevig draagvlak heeft, bevat best zo min mogelijk uitzonderingen.’
‘Vermogensbelasting is rechtvaardiger’
Rosseel stelt dat de enige duurzame manier een echte vermogensbelasting is. ‘De Scandinavische landen hebben aangetoond dat een goed opgebouwde en sluitende vermogensbelasting wel degelijk kan werken. Om in die opzet te slagen, is een actueel vermogenskadaster nodig. Volgens berekeningen kunnen een vermogens- en een vermogenswinstbelasting elk jaarlijks vijf miljard euro opleveren. Twintig keer meer dan de 500 miljoen die De Wever nu hoopt op te halen uit zijn solidariteitsbijdrage. Het zou de begrotingsinspanningen ook veel rechtvaardiger verdelen.’
