De pensioenplannen van de regering zijn een heet hangijzer. Meer dan negen op de tien werknemers willen niet werken tot de wettelijke pensioenleeftijd, zo bleek vorige maand nog uit onderzoek van Acerta. Er zijn weinig thema’s waarover de bevolking, over taal-en andere grenzen heen, het zo eens is. En zo oneens met de regering-De Wever, die u en mij langer op de arbeidsmarkt wil houden voor minder pensioengeld.
‘Vragen wat mensen vinden van werken tot 67 jaar is als vragen aan kalkoenen wat ze van Kerstmis vinden.’ Dat riposteerde De Wever jaren geleden al. Zonder twijfel verklaart het waarom zijn N-VA en de andere regeringspartijen hun pensioenplannen nooit in hun programma hebben gezet. Maar zijn uithaal naar ‘de mensen’ geeft ook een idee van hoe hij naar het verzet ertegen kijkt.
Dat verzet begon eigenlijk al voor Arizona aantrad. Al in november 2024 stapten die van de non-profit met 32.000 op door Brussel. Na de regeringsvorming volgden twee grote nationale betogingen met meer dan 100.000 deelnemers, twee algemene stakingen maar ook stakingen bij openbare diensten en openbaar vervoer en actiedagen. Het is ongezien.
Toegevingen
Al sinds de eerste acties benadrukken de meerderheidspartijen dat al die acties moeite voor niets zijn. ‘Staken zal de realiteit niet veranderen’, verklaarde premier De Wever nog na de laatste grote manifestatie in Brussel. Minister van Financiën en Pensioenen Jan Jambon stelde: ‘Stakingen maken geen indruk meer op mij.’
Is dat werkelijk zo? ACV-voorzitter Ann Vermogen is stellig overtuigd dat het sociaal protest al zwaar heeft gewogen: ‘Wie de lijst van maatregelen overloopt waar de regering op moest toegeven, ziet een ander plaatje. Zo kwam er na de eerste nationale betoging van de 100.000 en de eerste algemene stakingsdag de gelijkstelling van kortstondige ziekteperiodes voor de malus. En in haar zomerakkoord, dat volgde op stakingen in de openbare diensten, stelde de regering tijdelijke werkloosheid gelijk met gewerkte dagen voor alle pensioenmaatregelen.
Daarna volgden nog: Eén: het behoud van het eerste loopbaanjaar en de gelijkstelling van moederschapsrust en militaire dienst voor het recht op vervroegd pensioen. Twee: het behoud van landingsbanen vanaf 55 jaar en van de pensioenopbouw in die periode. Drie: het behoud van een regeling voor een aantal zware beroepen in de overheidssector. En vier: de erkenning van het vaderschapsverlof voor het vervroegd pensioen.’
Standard and Poors: ‘protest kan sanering trager doen verlopen’
‘Een goed pensioen voor iedereen is mogelijk, eerlijk en betaalbaar. Maar de regering wil niet van een solidaire, menselijke pensioenvisie weten. Ze beweert de pensioenen te redden… door ze verder af te bouwen. Daar is iedereen de dupe van: van vrouwen en deeltijds werkenden die de keuzes uit het verleden niet meer kunnen omdraaien tot de jongeren van nu die langer en flexibeler zullen moeten werken voor minder. Het is een totale paradox: aan de ene kant worden de voorwaarden voor het pensioen onredelijk en discriminerend verstrengd, aan de andere kant laat de regering ongebreidelde flexibiliteit toe met minicontracten en flexi’s in alle sectoren. Wie niet wil dat het wettelijk pensioen ontaardt tot een dun verzekeringsdraadje moet dinsdag naar Brussel komen.’
Toen De Wever voor het parlement verklaarde dat sociaal protest de realiteit niet verandert voegde hij daar nog iets aan toe. Hij had het over een aanmoediging voor zijn besparingen van Standard and Poors. ‘Maar,’ zo citeerde hij uit het rapport van dat ratingbureau, ‘de uitvoering van de begroting wordt geconfronteerd met obstakels waaronder het sociaal protest tegen de sanering in de uitgaven. Daarom is het mogelijk dat de sanering trager verloopt dan gepland.’
Waarop het commentaar van de premier volgde: ‘De belangrijkste opmerking van dat ratingbureau richt zich niet op de regering. De belangrijkste vrees is dat de maatregelen niet snel genoeg uitgerold zullen kunnen worden omwille van protest.’
Vakbonden hebben plan voor rechtvaardige fiscaliteit
There is no alternative, kortweg TINA: het is dé toverformule waarmee the powers that be al het levende in versteende zoutzuilen willen veranderen. Het is ook het alibi van de regering voor haar sociale afbraak. ‘This is not acceptable’, geeft Ann Vermorgen er een andere betekenis aan. ‘Er is wel een alternatief.’
Samen met de andere vakbonden stelde ACV eind april een plan voor een rechtvaardige fiscaliteit voor. Het bevat voor meer dan 21 miljard euro maatregelen. Daaronder ook voorstellen om te knippen in de uitgaven. Zo pleiten ze voor een grondige evaluatie en inperking van bedrijfs- en loonsubsidies. Loonsubsidies bedragen momenteel 11 miljard euro. ‘Zowel de Nationale Bank als het Planbureau stellen dat loonsubsidies te weinig opbrengen voor onze economie’, aldus Ann Vermorgen. ‘Die maatregel kritisch onder de loep leggen, kan 700 miljoen euro opleveren.’
In dezelfde rayon willen de syndicaten ook besparen op te duur verkochte geneesmiddelen. Dat kan door de prijszetting eerlijker te maken, wat zowel overheid als patiënt ten goede zou komen. Een besparing op de 25 duurste medicijnen levert zo’n 237 miljoen euro op.
Maar de vakbonden willen ook de inkomsten aanpakken. Centraal staat het principe ‘een euro is een euro’. Vermorgen: ‘Dat betekent dat inkomsten uit arbeid en kapitaal op dezelfde manier moeten worden belast. Vandaag is dat niet het geval. Wie werkt, draagt vandaag in verhouding veel meer af van zijn loon dan wie inkomsten uit vermogen haalt. Die maatregel alleen al zou 12,9 miljard euro opleveren.’
De vakbonden willen de lekken in de overheidsinkomsten dichten, onder meer door managementvennootschappen strenger te belasten en eerlijke bijdragen op flexi-jobs en studentenarbeid te heffen. ‘Nu dalen de inkomsten van deze regering, ze staan zelfs historisch laag. Wij hebben daar een oplossing voor’, stelt Vermorgen.
Met een petitie hopen de vakbonden 25.000 handtekeningen te verzamelen, gericht aan de federale regering. Is de kaap van 25.000 bereikt, dan moet het parlement een hoorzitting organiseren.
Teken de petitie hier
