‘Ik begon in 2014 een eenmanszaak waarbij ik pakjes bezorgde voor PostNL. Ik heb de toestroom van het aantal pakjes uit zijn voegen zien barsten. Op vraag van PostNL breidde ik uit met personeel.’ Maar zo kreeg het pakjesbedrijf Foad in de tang. ‘Elke onderaannemer krijgt een andere prijs. Om de zes maanden voer je een tariefgesprek, waarbij de prijs per pakje boven op de dagprijs steeds naar beneden gaat. Voor een pakje dat thuis wordt geleverd, schommelt de prijs rond 1 euro. Voor levering op een afhaalpunt krijg je nog 16 eurocent. Op een normale dag kun je zo’n 150 pakjes bezorgen.’
In het begin kon Foad nog zelf managen, maar gaandeweg werd duidelijk dat het pakjesbedrijf alles voor hem bepaalde. ‘Wanneer, waar, en hoeveel pakjes je gaat ophalen. En dat zijn er steeds meer. Vroeger kon je rijden hoe je wou, nu monitort PostNL alles. Wil je een te grote route knippen? Het pakjesbedrijf gaat niet zomaar akkoord. En wat kun je doen? Een ander staat meteen klaar om de business over te nemen.’
Race to the bottom
‘Op den duur zit je gevangen in een race to the bottom. Je personeel raakt opgebrand, er lopen verschillende leasecontracten voor je bestelwagens en je moet steeds meer pakjes bezorgen tegen een steeds lagere vergoeding. Er is geen andere uitweg dan een faillissement.’
Foad bestelt zelf nooit online. ‘Ik heb er te veel levens door zien kapotgaan: mensen die failliet gaan, die niet betaald werden, ik heb koppels zien scheiden … Iemand met zware suikerziekte die bleef werken om vrouw en kinderen te kunnen onderhouden, is zelfs zijn been verloren.’
