Wereldberoemd
‘Mijn zaalshow heet: Luc Haekens, wereldberoemd. Dat is nooit een ambitie geweest, maar toen ik mijn eerste internationale documentaireprijzen won, leek het wel even te gebeuren. Ik word wel eens herkend maar meestal kunnen mensen mij niet plaatsen. Dan zeg ik telkens dat ik nochtans wereldberoemd ben. De overdaad aan bekende Vlamingen op tv ben ik wel kotsbeu. Waarom zouden we alleen naar bekende mensen willen kijken? De modale Vlaming heeft veel interessantere dingen te vertellen.’
Kettinglezer
‘Ik begin en eindig de dag altijd met lezen. Goede boeken zijn mijn voornaamste bron van geluk, maar tegelijkertijd word ik ook een beetje triest omdat ik zelf nooit zo’n goede schrijver zal worden. Ik ben zelf een boek aan het schrijven over hoe je moet proberen om meer te lachen tijdens de werkuren. Ik geef tips maar die zijn niet altijd even serieus. Het wordt jammer genoeg steeds moeilijker voor veel mensen om zich te amuseren op hun werk door de steeds grotere onzekerheid en flexibilisering.’
Nuance
‘Waar is de nuance naartoe? Ik hoor vaak mensen meningen verkondigen zonder dat ze geïnformeerd zijn. Geen enkele bereidwilligheid om iets langs de andere kant te bekijken, daar word ik boos van. Vooral op sociale media. Misschien is het des mensen om ervan te genieten om iemand van zijn voetstuk te zien vallen. Ik ben zelf wel eens bang om gecanceld te worden, omdat ik vaak grenzen opzoek.’
Sympathieke klootzak
‘Om mensen aan het praten te krijgen moeten ze je kunnen vertrouwen. Men noemt mij weleens de sympathieke klootzak, want ik misbruik het vertrouwen dat ik krijg omdat ze mij sympathiek vinden. Ik ben docent interviewtechnieken en merk dat studenten soms zelf zenuwachtiger zijn dan de geïnterviewde. Natuurlijk denkt die dan dat er stront aan de knikker is.’
Zelfspot
‘Lachen is heel belangrijk, maar lachen met jezelf nog veel meer. Dat gebeurt sowieso te weinig. Wie vindt dat ik de mensheid al genoeg heb uitgelachen, zal blij zijn om te horen dat ik vooral met mezelf lach in mijn zaalshow. De meesten kennen mij van mijn satire als reporter maar ik maak ook regelmatig ernstige programma’s. Gelukkig word ik daar nog steeds voor gevraagd en weten de mensen die het moeten weten dat ik meer kan dan onnozel doen.’
