Lange periode van onzekerheid
Op 10 maart begon het verhaal met een bijzondere ondernemingsraad. Eerst werden de weekendshiften getroffen, pas weken later werden de weekploegen ook betrokken. ‘De sfeer is nu terug een beetje beter, na een lange periode van onzekerheid waarin mensen echt in twijfel leefden', zegt Tania, afgevaardigde bij Nike. Ook Nathalie Engelen, secretaris bij ACV Puls, bevestigt dat: ‘Pas toen het sociaal plan klaar was, wisten de werknemers waar ze aan toe waren. En dat plan opmaken kostte veel tijd en energie.’
Onderhandelen tot het uiterste
De gesprekken met de directie waren intens en duurden weken. ‘Van ’s morgens tot ’s avonds, al die wekenlang’, zegt Alain, ook afgevaardigde. ‘Een keer hebben we zelfs 16 uur aan één stuk onderhandeld. In totaal hebben we ruim 36 uren onderhandeld om dit voorstel voor sociaal plan uit te werken.’
Gregory onderschrijft de zware inspanningen, en geeft toe dat het ook even onoplosbaar leek te zijn: ‘Nike kwam met een voorstel dat eigenlijk zwakker was dan een akkoord uit het verleden,’ vertelt hij. ‘Toen hebben we gezegd: ofwel komt er iets degelijks, ofwel leggen we het werk neer.’ Die druk werkte uiteindelijk, al was er wel één dag staking voor nodig.
‘Tijdens die staking merkten we ook de bereidheid en het vertrouwen van de mensen op de vloer. Nog vóór de staking goed en wel gestart was, waren mensen al aanwezig om alles dicht te zetten. Dat zorgde voor de nodige beweging in de onderhandelingen’, weet Nathalie.
Sterk sociaal plan werd goed onthaald
Het uiteindelijke akkoord werd duidelijk gedragen door de werknemers. Van de 4.500 medewerkers brachten er bijna 3.400 hun stem uit, waarvan 91% akkoord ging met het onderhandelde sociaal plan. ‘Een belangrijke overwinning voor ons is de regeling rond vrijwillig vertrek. Dat wordt gelijkgesteld met ontslag door de werkgever, wat zeer uitzonderlijk is’, weet Gregory. ‘Toch weet je op voorhand niet of mensen tevreden gaan zijn. Dan is zo’n positieve stemuitslag echt een opluchting’, zegt Tania.
Persoonlijke verhalen
Achter de cijfers zitten persoonlijke verhalen. ‘Er kwam een vrouw naar mij die smeekte om haar job te mogen houden. Toen ik haar uiteindelijk kon zeggen dat ze mocht blijven, was dat een ongelooflijk moment’, vertelt Tania.
Het toont hoe intens de onderhandelingen waren voor de afgevaardigden van het ACV. ‘De telefoon bleef rinkelen: vragen over pensioen, anciënniteit, alles kwam bij ons terecht. Je leefde alleen nog hiervoor’, zegt Alain. ‘Maar tegelijk voelde je het vertrouwen van de mensen.’
Blik vooruit
Met een cao tot 2029 is er zekerheid ingebouwd. ‘Als er opnieuw ontslagen komen, gelden deze voorwaarden. En volgens de voorspellingen zullen er binnen enkele jaren weer extra mensen nodig zijn’, zegt Nathalie. ‘Nike blijft ook vandaag een goede werkgever. Je hebt hier nog steeds veel voordelen die je elders niet hebt’, zegt Gregory. ‘We onthouden vooral dat men niet verwachtte dat we zo sterk stonden’, besluit de delegatie. ‘Maar we hebben volgehouden. En dat heeft geloond.’
Tekst: Daan Van Noppen
