'Ik stap altijd uit om de deur voor mijn klant open te houden of een koffer in te laden. Ah ja natuurlijk! Dat levert je meteen een euro extra op. Dan test ik uit of ze zin hebben om te praten. Als dat niet zo is, hou ik mijn mond.’ Aan het woord is Marc, die al rondreed voor de komst van de gps of de smartphones. ‘Vroeger was het veel plezanter. Vandaag grijpen veel klanten meteen hun gsm en dan hoor je ze niet meer.’
Kerktoren
‘Overal ben ik geweest. Soms onder de kerktoren, met de oude man die ik ophaal bij een café en die om de hoek woont. Daar verdien je niet veel aan, maar een rit is een rit. Het vervelendste is stilstaan. Als je meter niet draait, verdien je ook niets.’
‘Ik heb ook veel mooie ritten gehad. Zo reed ik ooit een retourtje Keulen met feestende jongeren die ’s avonds niet meer op hun benen konden staan. In de haven vervoerde ik zakenlui met tulbanden. Of ik pikte buitenlanders op, veelal Filipijnen, om hen van de luchthaven naar de dienst immigratie en vervolgens naar de boot te brengen. Geld hadden ze nooit op zak, die stakkers.’
‘Bijzondere ontmoetingen, dat is deel van ons beroep. Ooit had ik een Engelstalige rockband op mijn achterbank, sympathieke mannen met lang haar en piercings. Door de uitbarsting van die vulkaan in IJsland moest ik hen helemaal naar Amsterdam rijden. Thank you, you are my god, waren hun woorden.’
‘Een andere rit die ik niet snel zal vergeten, was een dronken pater die ik van het café weer naar de abdij moest voeren. Blijkbaar was hij al twee dagen zoek.’ (lacht luid)
Honderd jaar
‘Treurige mensen kan ik weer opvrolijken, want als taxichauffeur ben je ook een beetje psycholoog. Het gaat zoveel verder dan Naar waar moet u?.’
‘Ik heb ook schrijnende situaties meegemaakt. Een vrouw in een vluchthuis wou in het holst van de nacht snel kleren ophalen thuis. Ik heb haar geholpen met inpakken, hoewel dat strikt genomen niet mag. Maar ik kon niet anders. Zulke trieste verhalen blijven wel plakken.’
‘Allerlei mensen passeren in mijn taxi: van armoezaaier tot snob en alles daartussen. Af en toe ook wel eens een bekende Vlaming. De ene heeft al meer streken dan de andere. Soms stappen er ook bekenden in van wie ik dacht dat ze al jaren dood waren. Dat vind ik prachtig. Of vrouwen die mij in mijn jonge jaren hebben laten staan en in mijn taxi snel naar uitvluchten zoeken, als ze me herkennen.’
‘Oude dametjes en heren zijn mijn favorieten, die zitten vol verhalen over vroeger. Op een dag moest ik een dame van 100 jaar ophalen, die van haar eigen verjaardagsfeest kwam. Heel haar leven heeft ze me tijdens die rit verteld!’
Veiligheid
‘Vroeger werkte we met microfoons waarbij je via je radio een opdracht kreeg. Maar veel taxichauffeurs hadden in hun wagen een ontvanger waarmee ze andere frequenties konden afluisteren. Het was een race naar de klant. Nu kan dat niet meer, alles is digitaal waardoor je andermans ritten niet meer kunt inpikken.’
‘Of ik me ooit onveilig gevoeld heb in mijn taxi? Toch wel. Jaren geleden voerde ik twee chique heren naar Laken. Daar aangekomen werd ik plots beroofd. Na die overval heb ik me een hele tijd angstig gevoeld. Nooit meer nachten, heb ik toen beslist. Een tijdlang heb ik enkel ritjes in de buurt gedaan. Na een tijd was ik weer mezelf. Zo zie je maar: ik heb dan wel een grote mond, maar toch ook een klein hartje.'
*Marc is in dit geval geen schuilnaam, hij stond erop in eigen naam te spreken.
