Toch is arbeidsmigratie niet nieuw voor Limburg: de ontdekking van steenkool leidde tot een zoektocht naar buitenlandse arbeiders. Toen namen de mijndirecties het initiatief om niet alleen cités te bouwen, maar ook scholen, kerken, sportinfrastructuur en theaterzalen te voorzien. Het was evident om werkkrachten te zoeken én tegelijk voor hen te zorgen op alle levensdomeinen, ook voor wonen.
Betaalbare huurwoningen zijn schaars
De nieuwe arbeidsmigranten daarentegen worden geconfronteerd met een Limburgse woonmarkt die verzadigd is. Betaalbare huurwoningen zijn schaars, net zoals de lonen van de arbeidsmigranten. En wie weinig verdient, heeft weinig keuze. Zo komen ze vaak in ondermaatse huisvesting terecht en zijn er gevallen waarbij werkgevers soms ook nog buitensporige bedragen inhouden op het loon om huur en nutsvoorzieningen te dekken.
Gemeenten, werkgevers en huisvesters zoeken naar goede oplossingen voor dit huisvestingsprobleem. Zo werkt de stad Genk aan een duidelijk kader rond de huisvesting van internationale medewerkers.
Druk op de lokale woonmarkt
‘Sommige bedrijven gaven aan dat ze nood hadden aan duidelijke regels. Als industriestad willen we een regierol spelen in dit complexe verhaal. We zijn meteen aan de slag gegaan’, aldus schepen van werk en wonen Mustafa Harraq. In dat beleidskader spreekt het stadsbestuur zich uit over gewenste locaties voor huisvesting, de juiste schaal en minimale kwaliteitsnormen. Hierdoor wordt het verspreid opkopen of inhuren van gezinswoningen afgeremd. Dat zit immers druk op de lokale woonmarkt.
Mustafa Harraq, schepen in Genk
De stad Genk sluit met lokale bedrijven ook een convenant af. Hierin engageren alle partijen zich tot de correcte toepassing van de regelgeving en een duurzame samenwerking. De stad Genk vraagt bedrijven om eerst de lokale werkzoekenden voldoende te bevragen, voor er buitenlandse arbeidskrachten worden aangeworven. ‘We stemmen ons kader af met VOKA en de VIG, een werkgroep van Genkse bedrijven. Zij zijn cruciaal in dit verhaal. Daarom lanceren we ook een webpagina met basisinformatie rond dit thema, zodat werkgevers en werknemers goed geïnformeerd worden’, zo besluit schepen Harraq.
Nood aan een gecoördineerde aanpak
Carien Neven, provinciaal directeur beweging.net Limburg: ‘Vandaag ontbreekt een duidelijk, overkoepelend kader. De huisvesting van tijdelijke arbeidskrachten doet zich voor in zo goed als alle Limburgse gemeenten. Maar gemeenten hebben nauwelijks zicht op de omvang ervan. Daarnaast blijkt dat er heel wat regelgeving op verschillende beleidsniveaus en -domeinen van toepassing is voor deze woonvorm zoals ruimtelijke ordening en bevolkingsregisters. Als we willen vermijden dat tijdelijke arbeidsmigratie de druk op de woonmarkt nog vergroot, moet er nu ingegrepen worden.
Een gecoördineerde en daadkrachtige aanpak door zowel de lokale, de provinciale en de Vlaamse overheid is noodzakelijk. Daarom pleiten we voor regionaal uniforme eisen voor alle vormen van kamerwonen, die voldoende strikt zijn en niet gericht op een specifieke doelgroep. Dit laat flexibel gebruik in wijzigende omstandigheden toe en zorgt ervoor dat het aanbod in elke gemeente hetzelfde is waardoor we het waterbed-effect van een ongecoördineerd woonbeleid kunnen vermijden.’
Meer info: www.workingenk.be
Tekst: Carien Neven
