Dirk werkt als technisch bediende, maar zit al een tijd thuis met een burn-out. ‘Plots viel alles stil. Mijn psychologe stelde voor om iets kleins te doen dat me structuur kon geven, zonder druk. Zo ben ik bij vrijwilligerswerk uitgekomen.’
Op een vrijwilligersplatform vond hij het rolwagenvervoer van CM. ‘Ik rijd graag en ik help graag. Dat voelde haalbaar. Het is niet te vergelijken met een werkdag: ik kies zelf wanneer ik een rit kan opnemen en ik bouw alles rustig op.’
Toen educatief medewerker Elena contact met hem opnam, was de klik er meteen. ‘Je krijgt een goede begeleiding. Bij je eerste rit gaat er iemand met ervaring mee. Dat vastmaken van zo’n rolstoel lijkt ingewikkeld, maar je hebt dat snel in de vingers. Het busje rijdt trouwens heel aangenaam.’
Rustig ritme, eigen tempo
Een rit begint voor Dirk in Dilbeek, waar hij het CM-busje ophaalt. ‘Dan ga ik naar de klant, zet de rolstoel veilig vast en rijd ik naar de bestemming. Soms wacht ik een half uur, soms twee uur, dat weet je niet altijd op voorhand. Maar dat is voor mij oké: ik lees wat, maak een wandeling of ga zelf naar de kinesist.’
Wat hem het meest raakt, is de opluchting bij mensen. ‘Vroeger moesten sommigen met veel moeite in een gewone wagen stappen. In het busje gaat dat veel eenvoudiger en vooral veiliger. Die dankbaarheid, dat doet deugd.’
Grote opluchting
© Christophe KetelsDirks eerste gebruiker was Gudrun, meteen een vaste afspraak op dinsdag en donderdag. ‘Dat ritme past goed. Zij heeft twee uur revalidatie en ik volg zelf ook revalidatie na mijn enkeloperatie. Zo kan ik wachten zonder dat het zwaar wordt’, zegt Dirk.
Gudrun heeft bekkengordeldystrofie, een chronische spierziekte die haar spieren verzwakt. ‘Ik kan nog stappen met hulp, maar dat hangt af van hoe ik geslapen heb en hoeveel stress ik heb. Het is elke dag anders’, legt ze uit. Zelf met de wagen rij den lukt niet meer. Daarom gebruikt ze een rolwagen en oefent ze in het neuromusculair centrum voor een elektronische rolstoel.
In de zomer hoorde ze via haar maatschappelijk werker bij CM over het rolwagenvervoer. ‘We bespraken mijn situatie samen met mij n mantelzorger en toen hebben we beslist om het te proberen. Privévervoer werd te duur. Deze dienst was een grote opluchting.’
'Het houdt mijn sociaal leven recht'
Rolstoelgebruikster Gudrun over CM-rolwagenvervoer
Sindsdien brengt vrijwilliger Dirk haar elke dinsdag en donderdag naar het revalidatiecentrum. Gudrun gebruikt het rolwagenvervoer niet alleen voor haar medische afspraken. ‘In december is er een verjaardagsfeest en dan maak ik er ook gebruik van. Het is niet alleen functioneel, het houdt mijn sociaal leven recht.’
Transfers in een gewone wagen blijven lastig. ‘Met Kerst brengen mijn broer en zus me, maar dan moet iemand mij helpen uitstappen en de rolwagen tillen. Dat vraagt kracht. In het rolwagenbusje rol je zo binnen. Het is veilig, comfortabel en voor mij vooral: een gemak.’
Een kleine moeite
Voor Dirk past het helemaal in zijn herstel. ‘Ik doe dit tot ik opnieuw kan werken. Het is voor mij maar een kleine moeite, maar het betekent veel voor iemand anders.’
Voor Gudrun maakt het het leven lichter. ‘Zolang je zelfstandig kan bewegen, blijf actief. En als dat niet meer gaat, is het zo’n opluchting dat deze hulp bestaat.’
Zelf vrijwilliger wordne of een rit aanvragen?
Tekst Cynthia Bulteel
