Waar zou u het liefst willen sterven? En welke medische tussenkomsten wil u nog in de laatste maanden, weken en dagen van uw leven? Nieuw onderzoek van CM toont dat slechts een goed kwart van de mensen in hun vertrouwde thuisomgeving sterft. In hun laatste zes maanden maken velen minstens één aller-retour naar het ziekenhuis.
Die cijfers zeggen veel over de manier waarop we met de dood omgaan. Iedereen moet ooit sterven. Maar erover praten is taboe. We zijn keigoed in het stellen van de voorlaatste vraag: wat kunnen we nog allemaal doen om iemand in leven te houden?
Van veel ouderen die in een ziekenhuis binnenkomen, is nochtans duidelijk dat ze gaan sterven. Moet dat per se in een steriele ziekenhuisomgeving gebeuren? Het grootste deel van de ziekenhuisoverlijdens gebeurt op een afdeling geriatrie, een diagnose- of behandelingsafdeling of een afdeling intensieve zorg. Slechts dertien procent van wie in een ziekenhuis sterft, doet dat op een afdeling palliatieve zorgen.
Welke vraag we dan wel moeten stellen, na de voorlaatste vraag? De laatste vraag! Hóé wil je sterven? Wat wil je wél nog, wat niet? Wat heb je nodig? Het vermoedelijke antwoord van velen zal zijn: levenskwaliteit. Levenskwaliteit bestaat uit drie zaken: de zekerheid dat iemand voor je zal zorgen, iemand die echt naar je luistert, en het gevoel dat jij en het leven dat je geleefd hebt de moeite waard zijn. Dat eerste aspect is meestal wel ‘gecoverd’, ook in een ziekenhuis of woonzorgcentrum, de andere twee niet.
Daarom ben ik zo’n fan van eindelevensverhalen. Dankzij vele vrijwilligers en giften worden overal in Vlaanderen persoonlijke verhalen opgetekend van mensen in een palliatieve situatie. Er wordt écht naar hen geluisterd. Een authentieke connectie met een ander die echt naar je luistert: dat is goede levenseindezorg.
Luc Van Gorp - voorzitter CM
