‘Ik had al een tijdje pijn onder mijn rechterschouderblad. De gedachte aan longkanker was al door mijn hoofd gegaan, maar artsen dachten eerst aan hartvliesontsteking.’
Jarenlang was hij de financiële en juridische expert van het ACV. In zijn werk ging hij altijd tot het uiterste, met een fenomenale grondigheid. Diezelfde drive en verbetenheid richt hij nu volledig op zijn ziekte.
Vijf maanden geleden is het nu dat Ive Rosseel zijn leven op slag zag keren. Op 15 oktober kreeg hij als niet-roker de diagnose: zeldzame terminale longkanker. ‘Vanaf de eerste scanresultaten wist ik dat ik niet meer ging genezen, hoewel niemand me dat gezegd had. Mijn reactie? Ik ben een uiterst rationeel mens en ga ook zo met mijn ziekte om.’
‘Ik voer doorgedreven research naar mijn ziekte zoals ik ook voor mijn werk deed.‘
Na de diagnose volgden meteen puncties, bestralingen, nieuwe scans. De tumoren verkleinden maar keren volgens de artsen bijna zeker terug. Bij de diagnose zaten er uitzaaiingen in de lymfeklieren en het longvlies naast een tumor in de rechterlong. ‘We doen alles om de ziekte te vertragen, maar genezen is geen optie meer. Ik wil mijn tijd rekken.’
Maniakaal
‘Na de eerste schok ben ik bijna maniakaal opzoekwerk beginnen doen over mijn ziekte. Ik voer doorgedreven research zoals ik ook voor mijn werk deed. Intussen sta ik al in contact met Franse en Amerikaanse artsen. Dit type tumor is uiterst zeldzaam, wereldwijd komt het maar bij enkele honderden mensen voor.’
Na een hele zoektocht naar de juiste arts, kwam Rosseel terecht bij professor Christophe Dooms van UZ Leuven. 'Samen met professor Maarten Lambrecht is hij de perfecte dokter voor mij. Prof Dooms luistert en gaat mee in mijn verhaal. Maar hij durft me ook afremmen. Soms kom ik af met waanzinnige plannen die in theorie interessant klinken, maar in de praktijk een toxische combinatie zouden zijn. Hij houdt me met beide voeten op de grond maar staat open voor mijn inbreng.’
'Een vriend van mij, radioloog Sven Dekeyzer, staat me bij elk scanonderzoek bij. Via hem weet ik het resultaat binnen het half uur als ik uit de scan kom. Mentaal is dat van onschatbare waarde.'
'Tenslotte ben ik ook met een sterk opgevolgd dieet begonnen via een vriendin van mij, Virginie Soete. Zij is kankeronderzoekster bij een groot farmabedrijf maar ook gecertifieerd voedingscoach. Suikers en koolhydraten ban ik nu al een maand volledig, we zetten in op krachtvoeding.'
Missie
Door zijn zoektocht kwam Rosseel in contact met een Ilana Stromberg, een Amerikaanse vrouw die hetzelfde tumortype heeft. Ook zij stelt alles in het werk om onderzoek naar dit type tumor mogelijk te maken. ‘We hebben elkaar nooit gezien, maar we spreken bijna dagelijks. Zij is al acht jaar ziek, en heeft de stichting Happy Lungs opgericht om onderzoek naar dit type kanker te financieren. Omdat de ziekte zo zeldzaam is, was er amper iets over geweten. Amerikaanse en Franse artsen bekeken via haar gratis mijn dossier. Stromberg maakte met haar stichting mogelijk dat artsen wereldwijd hier wèl onderzoek naar kunnen verrichten. Zo kunnen we levens redden.’
‘Een bucketlist afwerken, daar heb ik geen tijd voor.‘
Intussen heeft Rosseel al bijna 70.000 dollar ingezameld. Dat geld gaat naar onderzoek om te begrijpen waarom bij dit tumortype er vaak resistentie optreedt tegen de medicatie. ‘Voor mij zal dat onderzoek te laat komen. Maar ik wil iets terugdoen voor alles wat zij nu voor mij doen. Dat is mijn missie.’
Vonnis
Rosseel verwijst naar een scène uit de film Match Point van Woody Allen. ‘Op een bepaald moment tijdens een match blijft een tennisbal hangen op de top van het net. Hij kan naar twee kanten vallen: goed of slecht. Als hij goed valt win je, valt hij slecht dan verlies je. Zo voelt het nu. Momenteel leef ik van onderzoek naar onderzoek, van scan naar scan. Elke zoveel weken krijg ik een vonnis. Vroeg of laat valt de bal naar de verkeerde kant en kan het heel vlug gaan. Maar ik wil nog zo lang mogelijk leven.’
‘Mijn missie is om iets na te laten dat andere levens kan redden. Daarom steek ik nu al mijn tijd in research en onderzoek en wil ik Happy Lungs mee financieren. Mijn prognose is ongeveer twee jaar. Het kan meer zijn, maar ook minder. Ik heb veel last van bijwerkingen van de medicatie en van vermoeidheid. Zolang ik leef, blijf ik spitten en graven.’
‘Een bucketlist afwerken, daar heb ik geen tijd voor. Ik heb altijd mijn goesting gedaan in het leven. Het enige wat nu nog telt voor mij, is zoveel mogelijk tijd winnen. Verder wil ik fijne momenten beleven met mijn naasten, mijn broer, mijn moeder, mijn driejarig neefje, mijn vrienden. Sommige mensen hebben me teleurgesteld, anderen hebben me net enorm verrast. Maar de mensen die ik écht nodig heb, staan pal naast me.’
