Om afstuderende graduaatstudenten in de welzijnssector de brug te laten maken met het werkveld, organiseerde UCLL SSH (de Sociale School Heverlee) eerder deze maand voor de tweede keer een loopbaancongres. Een evenement vol jonge mensen, die klaarstaan om de arbeidsmarkt te betreden, was voor ACV de ideale kans om te polsen hoe zij naar werk kijken. Met een werksessie rond eerste hulp bij afstuderen en solliciteren en een dialoogtafel rond de rol van de vakbond in de loopbaan was het ACV prominente partner op dit congres.
Snel op eigen benen
‘In tegenstelling tot het ACV omarmen de jongeren massaal de flexibiliteit op de arbeidsmarkt’, zegt Dirk Swysen van ACV Vlaams-Brabant. ‘Velen zien systemen als jobstudentenarbeid, flexi-jobs of platformarbeid als een manier om vlot arbeidservaring op te doen. Het is voor hen ook een middel om hun studie te financieren of om sneller op eigen benen te kunnen staan. Ze zien die flexibiliteit ook als een voordeel om snel van werk te kunnen veranderen.’
Anderzijds zijn de studenten zich bewust van het feit dat deze systemen amper of geen sociale zekerheidsrechten opbouwen. ‘Het pensioen ligt voor hen nog veraf, maar jongeren stellen zich wel vragen over hun inkomenszekerheid in geval van ziekte, arbeidsongeval of werkloosheid. Het was opvallend dat heel wat jongeren bereid waren om (hogere) sociale zekerheidsbijdragen te betalen in ruil voor meer sociale zekerheid.’
'Het pensioen ligt voor hen nog veraf, maar jongeren stellen zich wel vragen over hun inkomenszekerheid'
Dirk Swysen, ACV Vlaams-Brabant
Evenwicht
De jongeren dachten ook al na over de balans tussen werk en privé. ‘Ze staan heel duidelijk achter systemen zoals tijdkrediet, landingsbaan, zorgkrediet, opleidingskrediet … Ze vinden het vanzelfsprekend dat deze systemen moeten voorzien in het behoud van alle sociale zekerheidsrechten. De jongeren vonden ook dat systemen zoals ouderschapsverlof of klein verlet wegens overlijden van familieleden uitgebreid moeten worden. Ze konden zich ook vinden in de eis van het ACV om het betaald verlof uit te breiden tot vijf weken, om de balans tussen werk en privé beter in evenwicht te houden.’
Geen willekeur
In een laatste stelling werd de jongeren gevraagd naar de bestaansreden van vakbonden. ‘Hun standpunt was unaniem: vakbonden zijn noodzakelijk om de rechten van werknemers te vrijwaren’, zegt Swysen.
‘De studenten vonden duidelijk dat je de arbeidsrelatie niet kunt overlaten aan een individuele onderhandeling tussen een werkgever en een werknemer. Dat zou willekeur en ongelijkheid voortbrengen, die de relaties op de werkvloer zouden kunnen verstoren. Heel concreet wilden de jongeren dwingende afspraken rond loon en arbeidsvoorwaarden, gelijke behandeling tussen mannen en vrouwen en rond het beëindigen van een arbeidsovereenkomst.’
‘Ze waren wel kritisch over de wijze waarop bepaalde standpunten worden ingenomen of bepaalde manieren van actie voeren. Ze ervaarden ook een afstand tussen de vakbond en jongeren. Daar zullen we de volgende jaren dus zeker extra aandacht aan besteden.’
