Bjorn werkt al 25 jaar voor Recticel. We spraken hem samen met Hans Legein (15 jaar bij Recticel), Johan Desmadryl (34 jaar anciënniteit) en Valerie Detavernier (5 jaar in het bedrijf). Alle vier werken ze als arbeider en zijn ze afgevaardigde van ACV Bouw, Industrie en Energie (ACVBIE), de grootste vakbond binnen de onderneming.
Provinciaal akkoord
De tweejaarlijkse onderhandelingsrondes over de loon- en arbeidsvoorwaarden tussen werkgevers en werknemers verlopen normaal gezien in drie fases. Eerst sluit men een nationaal akkoord. Per sector verfijnt men dat akkoord dan en tot slot kan het overleg binnen de ondernemingen zelf nog bijkomende afspraken opleveren. De kunststoffensector vormt daarop een uitzondering: ‘Wij sluiten een ondernemingsakkoord dat voor alle kunststofbedrijven in West-Vlaanderen geldt, dus ook voor die ondernemingen waar geen vakbond op de werkvloer is’, zegt Hans.
Samenwerking
Dat het akkoord positief onthaald wordt, schrijft men toe aan de goede samenwerking. ‘Wij zitten zelf niet aan de provinciale onderhandelingstafel’, gaat Johan verder, ‘maar we zijn heel nauw betrokken bij de voorbereidingen, dankzij onze ACV-secretaris Isabelle. Door die uitwisseling en professionele ondersteuning is er binnen de ACV-delegatie een grote samenhorigheid en boeken we resultaten.’
Dameskledij
Ook binnen Recticel zelf verloopt het overleg constructief. ‘Het is nu beter dan vroeger’, vertelt Valerie. ‘De arbeiders hebben lange tijd het gevoel gehad dat men onze vragen niet ernstig nam. Een conflict binnen de ondernemingsraad enkele jaren geleden was de druppel en de algemene onvrede heeft tot een staking geleid. Sindsdien hebben we het gevoel dat men meer luistert. We vroegen bv. al twaalf jaar om werkkledij voor dames, want dit was er niet, en plots bleek dat wel mogelijk.’ Hans pikt in: ‘Dat heeft er wellicht ook mee te maken dat er nu voor het eerst een vrouwelijke delegee is. Dat loont ook.’
Heftruckzetels
Ook voor het probleem met de heftrucks kwam er een oplossing. ‘De aankoop van die heftrucks was boven onze hoofden beslist. Al snel bleek dat de speciale hoge zetels helemaal niet zo ergonomisch waren. Het regende klachten. Ook de veiligheidsgordels sneden. Op zich zijn dat geen onoverkomelijke problemen, maar als die lang aanslepen, leidt dat wel tot frustratie. Het bewees opnieuw dat het beter is om zulke aankopen te beslissen in overleg met de mensen die er effectief mee moeten werken… Uiteindelijk is dit ook opgelost. Nadat ik zelf een alternatief voor de gordels gezocht en voorgesteld heb. Net zoals Valerie zelf werkkledij voor dames is gaan uitzoeken. Je kunt niet zeggen dat we niet constructief zijn’, lacht Bjorn.
Arbeiders – bedienden
Ondertussen werken de delegees verder om de kloof tussen arbeiders en bedienden te dichten. ‘Hier zijn nog wel wat historische verschillen tussen de zogenaamde blue-collars (arbeiders) en white-collars (bedienden). Het verschil zit ook in de hoofden van sommige directieleden helaas. Maar we zijn er de voorbije jaren toch in geslaagd om voordelen, zoals bv. de pensioen- en medische plannen, die de bedienden al hadden ook voor de arbeiders in te voeren’, zegt Johan. ‘We zijn nu trouwens bezig aan een nieuwe onderhandelingsronde om het verschil verder weg te werken’, besluit Hans.
De tekst van het West-Vlaamse kunststoffenakkoord vind je via www.hetacv.be/kunststoffen-wvl.
Tekst: Jeroen Pollet
