Altijd blijven gaan
Wie Nele kende vóór haar burn-out, zag iemand die alles aankon. Ze combineerde haar werk in het onderwijs met artistieke projecten en was tegelijk alleenstaande moeder. ‘Ik deed alles met ongelooflijk veel liefde en engagement, maar achteraf bekeken was ik drie voltijdse jobs aan het combineren.’
Ze wilde het goed doen. Voor haar kinderen, haar leerlingen, haar collega’s. Ze erkent: ‘Gedreven door perfectionisme zocht ik in alles wat ik deed waardering en erkenning. Negentig procent was niet goed genoeg.’ Het waren altijd die laatste tien procent die haar wakker hielden. Grenzen stellen gebeurde niet. ‘Mensen applaudisseerden: Amai, wat gij allemaal doet! Niemand zei ooit: En nu eens rustig aan, Nele. Een burn-out was iets wat mij nooit zou overkomen. Onmogelijk!’
Een jaar slapen
Niemand zei het, maar velen in haar omgeving zagen de crash aankomen. Nele daarentegen was zich van geen kwaad bewust. Tot die dag. ‘Ik kreeg een mail van het werk. Iets dat dringend moest aangepakt worden. Ik stapte in mijn auto en wist niet meer hoe ik moest autorijden. De persoon die ik opbelde om te vragen hoe dat ook weer moest met dat stuur en die pedalen, had de enige goede reactie in huis: Nele, jij gaat naar de huisarts. Nu!’
De professionele zorg die Nele kreeg, was een schot in de roos. Stilaan kwam Nele tot het besef: ja, ik ben ziek. En toen begon het slapen. ‘Ik heb letterlijk een jaar van mijn leven geslapen. Ik zette de wekker om mijn kinderen op te vangen, te koken, even aanwezig te zijn, waarna ik opnieuw sliep. Dat is hoe míjn lichaam reageerde. Anderen met burn-out slapen net niet. Burn-out heeft vele gedaanten.’ Nele krijgt de tranen in haar ogen als ze vertelt wat haar het zwaarste viel aan die periode: ‘Ik heb een jaar van het leven van mijn kinderen gemist. Ze waren toen 13 en 16, volop puberend, maar nooit hebben ze mij ook maar iets verweten.’
Andere grond
Geduld blijkt eindig, zeker bij onzichtbaar lijden. ‘Ik heb veel vrienden verloren’, zegt Nele. ‘Sommigen denken dat burn-out een soort vermoeidheid is. Na een aantal maanden kreeg ik wel eens de vraag: Allez, Nele, is dat nu nog niet over? Andere vrienden bleven wel. Brachten een pot spaghettisaus. Of kwamen even kijken hoe het met de kinderen ging, want ook die zaten mee in de modder en konden alle steun gebruiken.’
'Sommigen denken dat burn-out een soort vermoeidheid is.'
Nele Snoeck, actrice
Na meer dan een jaar thuis begon Nele opnieuw te werken. ‘Ik gaf les, eerst één dag per week. Tijdens de middag ging ik slapen in de auto om op te laden voor de namiddag.’ Ander werk dan vóór de burn-out. ‘Mijn psycholoog was categoriek: niet terugkeren naar dezelfde werkomgeving, er zijn daar te veel triggers die kunnen leiden tot herval.’ Vandaag werkt Nele in een context waar grenzen bewaakt worden. ‘Mijn leidinggevenden remmen mij eerder af in plaats van mij almaar te pushen. Af en toe vragen ze: ben je oké? En ik heb geleerd dat ik me niet moet afvragen of ik goed genoeg ben voor mijn job, maar wel of mijn job goed genoeg is voor mij.’
Wat Nele boos maakt, is dat wie psychisch lijdt zich almaar moet verantwoorden. ‘Ook dat vergde energie: het hoofd bieden aan insinuaties. Ben jij eigenlijk wel echt ziek? Aan iemand met kanker zal nooit getwijfeld worden. Die heeft scans en onderzoeksresultaten. En dan al de goedbedoelde adviezen: neem een ijzersupplement, doe aan mindfulness …’
Van monoloog naar samenwerkingsverband
Uit haar ervaring met burn-out groeide Kanarie, een theatermonoloog. De titel verwijst naar de kanarie in de koolmijn, het dier dat als eerste bezwijkt als het gevaarlijk wordt. Nele nam contact op met CM met het oog op een eventuele samenwerking. Omdat CM mentaal welzijn heel hoog op de agenda plaatst, was die snel beklonken. De eerstelijnspsychologische zorg van Oost-Vlaanderen verleende maar wat graag haar medewerking.
‘Kanarie is confronterend en richt zich tot iedereen, ook mensen die net als ik denken dat een burn-out hen nooit zal overkomen’, stelt Nele. ‘De prestatiedruk van onze samenleving is enorm, ook voor jongeren. Mijn oproep is eenvoudig: zorg voor elkaar, spreek als je merkt dat het bij een vriend, kennis of familielid dreigt fout te gaan.’
Tekst Philip Hoorne
Praktisch
De theatermonoloog Kanarie van Nele Snoeck gaat door op donderdag 28 mei 2026 om 19.30 in de Terraszaal van CC Biekorf, Stationsstraat 23, Lebbeke. Inschrijven kan via deze link.
Na de voorstelling kunnen mensen met vragen terecht bij een vertegenwoordiger van CM of van Psy-Ovl, de organisatie die via geconventioneerde eerstelijnspsychologen en -orthopedagogen de psychologische zorg in de eerste lijn, vormgeeft.
Voor CM is mentaal welzijn een prioriteit. CM-leden krijgen een tegemoetkoming voor psychologische zorg. Voor kinderen en jongeren betaalt CM 50 % van het honorarium terug (tot 35 euro per sessie), of 75 % bij verhoogde tegemoetkoming (tot 55 euro). Voor volwassenen bedraagt de terugbetaling maximaal 20 euro per sessie, of 30 euro bij verhoogde tegemoetkoming, met een maximum van 20 sessies per jaar. De terugbetaling geldt voor consultaties bij erkende zorgverleners, zoals klinisch psychologen, klinisch orthopedagogen, psychotherapeuten en klinisch seksuologen. Ook online sessies via BloomUp komen in aanmerking.
Psy‑Ovl organiseert eerstelijnspsychologische zorg in Oost‑Vlaanderen via geconventioneerde psychologen en orthopedagogen. Het maakt psychologische ondersteuning laagdrempelig, zowel individueel als in groep. Het aanbod richt zich op lichte tot matige klachten zoals stress, veerkracht en het voorkomen van psychische klachten zoals burn-out. Via het kaartje op de homepage van www.psy-ovl.be vinden burgers en organisaties geconventioneerde psychologen en het groepsaanbod in hun buurt.
