‘165 bedden van de 1 764 bedden ... Dat is ongezien. Er staan veel vacatures open. Langdurig zieken kunnen niet vervangen worden. Bovendien zitten we met een wat oudere groep medewerkers die stilaan het huis verlaten.’
‘Wij waren destijds met 400 of 500 studenten. Dit jaar zijn er 70 à 80 verpleegkundigen afgestudeerd, van wie 80% waarschijnlijk nog een master of postgraduaat zal doen ... Een pijnpunt is dat de opleiding van drie naar vier jaar is gegaan. Wie nog twijfelt, kiest sneller voor een korter studietraject.’
‘De meesten hebben nu een master. Ze willen meer dan alleen zorg aan bed, met vroege en late shiften. Met hun diploma kunnen ze overal aan de slag. Wij kunnen heel moeilijk op tegen de concurrentie van de privé met zijn extralegale voordelen.’
‘De werkgever denkt na over een beddenplan door personeel en pathologieën te herschikken. Maar wij waarschuwen al lang voor het uit elkaar halen van bestaande teams. Het vertrouwde team is soms het enige waarom mensen nog blijven.’
‘Ik werk hier bijna 33 jaar en ik heb nog nooit zoveel mensen zien vertrekken. Door de crisis betalen mensen maandelijks soms 400 euro aan woon-werkverkeer. Mensen maken hun rekening. In Limburg verdienen ze even veel als in UZ Leuven en kunnen ze met de fiets naar het werk.’
‘Maar ik zie ook mensen vertrekken die hier 20, 25 jaar werken en tienduizenden euro’s verliezen in hun groepsverzekering. Gemotiveerde mensen van wie ik echt schrik: allez, gij, gaat gij vertrekken? Mensen die altijd gezegd hebben: ik verzorg graag mensen, dat is mijn ding. Maar hun vat is leeg. Ze zijn onderbezet én overbevraagd. Er zijn ook heel veel burn-outs.’
‘Onze nieuwe personeelsdirecteur zet enorm in op welzijn. Er zijn drie welzijnscoaches aangeworven, waar medewerkers naartoe kunnen met werkgerelateerde of privéproblemen. En in februari komt er een welzijnsbevraging.’
‘Er moet worden ingezet op de opleiding. Het statuut moet beter. De opleiding is verlengd, maar het loon is niet gevolgd. Door de wisselende uren is je sociaal leven heel moeilijk te organiseren, maar daar staat niks tegenover. Verpleegkundigen moeten minstens hetzelfde krijgen als in de privé. En betaal studenten zoals bij Defensie vanaf dag één. Tijdens de stages werken ze, maar ze krijgen er niks voor.’
‘Tussen 2027 en 2030 vertrekken er hier 300 mensen, bijna allemaal verpleegkundigen. We gaan terug naar de tijd waarin niet-verpleegkundigen taken overnamen. Iedereen kan een patiënt wassen, een bloeddruk of temperatuur aflezen. Maar een ervaren verpleegkundige kan al merken dat er iets niet klopt, nog voor bloeddruk of hartslag omhoog gaat.’
‘Ik ben verpleegkundige geworden omdat ik mensen wilde helpen, aan bed staan, die traan van die wang vegen als iemand een slechte diagnose heeft gekregen. Je kunt echt het verschil maken. Zorg is heel mooi, zolang het goed ondersteund wordt en er voldoende mensen aan bed aanwezig zijn om die zorg te kunnen dragen.’
Tekst Karin Kustermans
