CM-voorzitter Luc Van Gorp
Een Big Mac-menu van 8,8 euro. Dat is het beeld dat dokter Blanckaert, voorzitter van het artsensyndicaat BVAS, in een interview in de krant De Standaard gebruikt om het gemiddelde ereloonsupplement dat een patiënt betaalt bij een arts ‘in perspectief’ te plaatsen. ‘Slechts’ de prijs van een Big Mac-menu dus. Veel fouter kan een beeld niet zijn.
Net deze week maakte de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) bekend dat één op de twintig Belgische gezinnen zo’n hoge gezondheidskosten heeft, dat ze nadien andere uitgaven voor basisnoden als voeding, huisvesting of verwarming nog moeilijk kunnen betalen.
'Eén op de twintig Belgische gezinnen heeft zo’n hoge gezondheidskosten dat ze nadien andere basisuitgaven nog moeilijk kunnen doen.'
CM-voorzitter Luc Van Gorp
Voor heel wat mensen is 8,8 euro wél veel geld. En neen, de maximumfactuur waar de dokter in het interview naar verwijst, geldt niet voor ereloonsupplementen. Laat staan dat iedereen zich een verzekering kan permitteren tegen hoge gezondheidskosten. Is dat dan de gezondheidszorg waar we naartoe willen? Wie het kan betalen, zal snel geholpen worden, wie minder geluk heeft, moet geduld hebben?
Wie als arts zo denkt, moet zich misschien eens voor de geest proberen te halen wat ooit de beweegreden was om voor dit mooie beroep te kiezen. Dan zouden we dit soort discussies niet langer hoeven te voeren.
