We hoorden de Perzische taal, de muziek, de poëzie. We aten het eten, roken de geuren en speelden de spelletjes. Toch voelde het altijd alsof er een stukje ontbrak. Een land dat ik voelde in alles, maar dat ik nooit kon bezoeken. Elke wimper op mijn wangen, elke verjaardagswens en elk in een fontein gemikt centje gingen gepaard met dezelfde hoop: een vrij Iran.
Een vrij Iran, van Iraniërs, voor Iraniërs. Vrij van ayatollahs, mullahs, sjahs, Amerikaanse of andere westerse inmenging en vrij van de zionistische lobby.
Iraniërs hebben niet stilgezeten tijdens de 46 jaar onder het Ayatollah-regime. Elk protest heeft geleid tot dit punt.
Sinds de start van de massale protesten tegen het regime in Iran van eind december 2025 zijn het slopende weken geweest voor Iraniërs in Iran en in de diaspora. Iraniërs zetten hun leven op het spel om het ayatollah-regime omver te werpen, en Iraniërs in de diaspora kijken met ingehouden adem naar het nieuws dat binnenkomt, lezen met een bang hartje de info die ze krijgen van vrienden en familie.
Deze protesten komen niet uit het niks. Iran heeft een rijke geschiedenis van weerstand en protest: de verplichte hoofddoek, watertekorten, olieprijzen, vrijemeningsuiting, discriminatie. Allerhande protesten passeerden al de revue. Iraniërs hebben niet stilgezeten tijdens de 46 jaar onder dit regime. Heel hun leven, inclusief dat van mij en van mijn familie, heeft geleid tot dit punt.
Mijn papa die het regime ontvluchtte, mijn tante die met duizenden andere Iraanse vrouwen op de barricaden bleef staan en mijn neefje die met honderden anderen deze keer de kogels opvingen tijdens de protesten.
Liever sterven
Dit is dus niet de eerste keer dat we getuige zijn van de moed van Iraniërs. In 2009 en in 2022 waren er zelfs protesten die volgens analisten tot het einde van het huidige regime hadden kunnen leiden. Dat gebeurde echter niet, en Iraniërs daar en hier bleven door de valse hoop teleurgesteld achter.
Bovenop de angst voor valse hoop en teleurstelling achteraf, is er sinds 9 januari geen manier meer om je familie en vrienden te contacteren. Het huidige Iraanse regime sloot het internet af en daarmee sneed het de communicatie af tussen Iraniërs en de Iraanse diaspora. Toen dat gebeurde in 2022 executeerde het regime meer dan 1.500 mensen.
Dit voelt anders. Niemand van ons durft al luidop te vragen: ‘Is dit dan het einde?’
Hoe hard het regime ook probeert om Iraniërs klein te houden, het is een groots volk. Protest na protest werd gewelddadig de kop ingedrukt. Het regime foltert, martelt, executeert en legt de eigen bevolking het zwijgen op. Keer op keer bewijzen Iraniërs dat ze dit niet pikken. Dat ze liever sterven dan hun leven op deze manier voort te zetten. Aan moed ontbrak het hen nooit.
Toch voelt dit anders dan voorheen. Niemand van ons durft al luidop te vragen: ‘Is dit dan het einde?’ Zullen we voor het eerst Iraans nieuwjaar vieren op 21 maart in een vrij Iran?
Sjah
Leven in twee werelden is nooit makkelijk. Zeker als je de ene wereld wel kunt ruiken en proeven, maar nooit aanraken. En al helemaal wanneer die ene wereld in brand staat, en je niks kunt doen behalve met ingehouden adem toekijken en hopen dat het goedkomt vanuit de andere wereld. Maar wat is goed? Er zijn 89 miljoen Iraniërs in Iran en er leven nog eens miljoenen buiten Iran.
Zij zijn geen homogene groep die allemaal hetzelfde denken en willen. Een vrij Iran, dat betekent voor sommigen dat de pro-westerse zoon van de Sjah moet terugkeren, en voor anderen dat er vrije verkiezingen moeten komen.
Ik weet wat het voor mij betekent, ik wil het huidige regime weg. Maar ik zal nooit enige vorm van westerse of zionistische inmenging steunen of toejuichen. Ik geloof dat de toekomst van Iran aan de Iraniërs is. Zij hebben bijna vijftig jaar gevochten voor een vrij Iran, en ze verdienen het.
