Ann Vermorgen, voorzitter ACV
Laat me beginnen met het goede nieuws. Er is een heel belangrijk paaltje geplant met de meerwaardebelasting. Eindelijk wordt gestart met een eerlijkere bijdrage van de sterkste schouders. Dat is absoluut een stap voorwaarts. Een die de centrumpartijen van Arizona op hun palmares mogen schrijven.
Maar de 500 miljoen euro die daar nu voor in de boeken wordt geschreven, valt veel te laag uit. Het zal zelfs nog een heel gevecht worden om te voorkomen dat die meerwaardebelasting uitgehold wordt, dat zagen we al nog voor de regering goed en wel geïnstalleerd was. Tot daar het goede nieuws, want daarvoor is wel zeer veel moeten sneuvelen.
Voor een kleine bijdrage van de sterkste schouders is zeer veel moeten sneuvelen.
‘Ja maar, de pensioenen zijn wel gered’, klonk het.
Het verbergt dat er zwaar wordt ingegrepen in de pensioenen. Gelijkstellingen voor periodes van ziekte of tijdelijke werkloosheid worden afgebouwd. Wie deeltijds werkt – dat zijn vooral vrouwen die heel vaak zorgtaken op zich nemen – zal een lager pensioen hebben.
En dé klap op de vuurpijl kwam met enkele dagen vertraging: de welvaartsenveloppe wordt helemaal weg bespaard. Met die welvaartsenveloppe werden om de twee jaar vooral de pensioenen verhoogd. Als de welvaartsenveloppe er de voorbije jaren niet zou geweest zijn, zouden de allerlaagste pensioenen nu 250 euro per maand lager liggen. De impact van deze besparing is dus gigantisch. En treft de kwetsbaarste mensen.
Is de index wel gered?
‘Ja maar, de index is wel gered.’
Klopt. Tot 31 december 2026 om precies te zijn. Tegen dan verwacht de regering van de sociale partners een advies om de index te ‘hervormen’. Als dat advies er niet komt, dan zal de regering zelf beslissen. Sta me toe dat ik niet gerustgesteld ben over het behoud de index.
‘Ja maar, de mensen gaan netto meer verdienen.’ Ik hoop het. Maar voor de meeste werkenden zal dat pas het geval zijn 2029, net voor de volgende verkiezingen. Enig uitstel dus. En u weet wat er heel vaak van uitstel komt.
Want om die belofte te realiseren is veel geld nodig. Maar dat geld heeft deze regering niet, er moeten miljarden bespaard worden, weet u nog. De regering kruist dus zijn vingers en rekent op 8 miljard euro ‘terugverdieneffecten’, een begrip dat we leerden kennen in de tijd van de regeringen-Verhofstadt.
‘Terugverdieneffecten’ is politiek jargon om geld te beloven dat er niet is, maar waarvan men hoopt dat het er misschien ooit wel komt. Alle experten zijn het erover eens dat dat niet zal gebeuren. De brutolonen, die blijven trouwens bevroren. En, pittig extraatje: de Vlaamse regering stelde bij haar aantreden dat ze de jobbonus zal afschaffen als Arizona meer netto zou beloven.
Wat de ene hand misschien geeft, neemt de andere alvast terug.
Echte bescherming
‘Ja maar, we gaan ervoor zorgen dat er veel meer mensen aan het werk zijn.’
Om zo de sociale zekerheid te redden. Goed plan. Ware het niet dat de regering vooral mensen die nu al aan het werk zijn vooral harder, flexibeler en goedkoper wil doen werken. Op zondagen, ’s nachts, met nog meer en goedkopere overuren. Met landingsbanen die quasi onbereikbaar worden.
U moet in het beste geval tot 2029 wachten op wat meer netto, bedrijven kunnen al meteen rekenen op twee miljard extra ondersteuning.
Daar wordt niet de sociale zekerheid beter van, maar wel bedrijven. Bedrijven die trouwens goed bediend worden. U moet in het beste geval tot 2029 wachten op wat meer netto, bedrijven kunnen al meteen rekenen op twee miljard extra ondersteuning. En dat in tijden waarin geen geld is.
Of die twee miljard naar extra banen zullen gaan of naar de aandeelhouders, zoals gebeurde met de taxshift van de regering-Michel, daar zullen we het later ongetwijfeld nog over hebben. Maar dan is het te laat natuurlijk.
‘Ja maar, mevrouw Vermorgen, wat zou u dan gedaan hebben?’
Ik zou alvast voor een substantiëlere meerwaardebelasting gaan en alle vermogensinkomsten gelijk met arbeidsinkomsten in bad trekken. Alleen al voor meerwaarden levert dat vijf miljard op. Ik zou alvast mensen niet nog harder en flexibeler doen werken en zo voorkomen dat mensen uitvallen, dat levert drie miljard op. Ik zou nepstatuten niet hebben uitgebreid, maar ingekort, zodat werken ook echt bescherming geeft én extra geld oplevert voor onze sociale zekerheid.
En ik zou zeker en vast de welvaartsenveloppe niet naar het stort gevoerd hebben. Maar ik ben natuurlijk maar een syndicalist.
