illustratie van een medewerker in het tuincentrum omgeven door dieren, voeding, bakbenodigdheden enzovoort
© Peter Goes
 

Wie een tuincentrum binnenstapt, doet dat meestal met een glimlach. Mensen komen er voor iets dat ze graag doen, weet Sabine*. Na veertien jaar kent ze haar vaste klanten door en door: hun tuinplannen, hun bakgewoontes, hun dieren. Soms heeft ze zelfs geen woorden nodig.

Nils De Neubourg

‘Onlangs stond hier een minivarkentje in de winkel.’ Sabine* moet er zelf nog om lachen. ‘Meegebracht door het baasje om een harnas te passen, want het dier mocht aangelijnd in de tuin rondlopen.’ Ondertussen zag Sabine al dieren van diverse pluimage passeren in ‘haar’ tuincentrum. Honden die mee brokken of een nieuw tuigje komen kiezen, kittens die aan de lijn leren wandelen, ratjes in de nek van hun baasje. Er stond zelfs eens een jong geitje tussen de rekken. ‘Mensen komen hier voor hun passies en hobby’s, of nemen ze gewoon mee.’

Al veertien jaar werkt Sabine bij dezelfde keten voor tuin-, dier- en bakvertier. Ze startte als klanten­adviseur, net van school, zonder veel voorkennis. Sabine belandde er door een passie voor dieren, maar groeide langzaam uit tot het vaste aanspreekpunt voor de bakafdeling. Sinds enige tijd is ze zelfs gediplomeerd chocolatier.

Doorvragen

‘De kern van de job is doorvragen. Wie blijft staan bij een rek en producten vergelijkt, wil waarschijnlijk uitleg. Wie snel door de winkel vliegt en een zak hondenvoer grijpt, wil gewoon naar huis.’ Daarvoor heeft Sabine ondertussen al een zesde zintuig. ‘Niet iedere klant wil aangesproken worden.’

Een leerkracht die kippenvoer zocht, wilde dat duidelijk wel. ‘Normaal gezien geef je kippen voer met alles erin: graan, legkorrel, steentjes voor de vertering en stukjes schelp voor de eitjes. Maar nu moest het voer als speelgoed dienen. Had ik niet
doorgevraagd, dan kregen de kinderen voeder met scherpe schelpenranden in handen. Dat was niet goedgekomen. Hetzelfde in de tuin: bijna iedereen komt voor meststof, maar meestal hebben ze kalk nodig.’

Dat bakbloem vroeger beter verkocht, verbaast haar niet. Mensen eten minder brood. In de covidperiode vloog bloem nochtans de deur uit. ‘Je kon een volle pallet neerzetten en die was leeg voor de zakken in het rek belandden.’

‘Vroeger grepen mensen bij tuinplagen naar insecticide. Nu vragen ze vaker naar een ecologisch alternatief.’

In de tuin ziet Sabine een bredere verschuiving. ‘Vroeger grepen mensen bij tuinplagen makkelijk naar insecticide. Nu vragen ze vaker naar een andere oplossing. We verkopen larven van lieveheersbeestjes om bladluizen te bestrijden, aaltjes tegen slakken, resistente aardappelrassen die minder bespuiting nodig hebben.’

‘Soms kosten de ecologische alternatieven wel tot het dubbele, toch kiezen mensen er bewust voor.’ Vooral jonge klanten, zegt Sabine. ‘Die staan vaker open voor die aanpak.’ Ouderen houden meer vast aan wat ze kennen, maar toch vermindert de vraag naar sommige vertrouwde groenten. ‘Witloof- en aspergewortels vragen veel werk in de moestuin en jongere tuiniers beginnen er nog amper aan.
Zij kiezen liever voor een worteltje, wat sla, of een minimoestuintje op het terras.’

‘In de bakafdeling trekken sommige vrouwelijke klanten het advies van een mannelijke collega vaker in twijfel.’

Als vrouw merkt Sabine dat sommige mannelijke klanten haar tuinadvies minder snel aannemen. ‘De clichés zijn minder uitgesproken dan vroeger, maar ze bestaan nog. En ze werken net zo goed in de andere richting: in de bakafdeling trekken sommige vrouwelijke klanten het advies van een mannelijke collega vaker in twijfel. Op zulke momenten is het gewoon een kwestie van tonen dat je weet waarover je spreekt.’

Stille momenten

De meeste klanten komen voor hun hobby en zijn daarom vaak vrolijk als ze de deur binnenstappen. Sabine leerde sommige vaste klanten echt kennen, en ziet hen ook op moeilijkere momenten. ‘Er was een klant die ondanks zijn ziekte altijd bakbloem kwam halen tot hij op een keer zei: dit is de laatste keer dat je me gaat zien. Dat komt binnen.’ Of de vaste klant die er plots staat zonder zijn onafscheidelijke hond: veel hoeft er dan niet gezegd te worden. ‘Dan weet je genoeg.’

‘Er was een klant die ondanks zijn ziekte altijd bakbloem kwam halen tot hij op een keer zei: dit is de laatste keer dat je me gaat zien. Dat komt binnen.’

En dan zijn er nog de momenten die ze koestert. Klanten die hun eerste zelfgekweekte tomaten komen tonen, iemand die na goed bakadvies een taart komt afgeven voor het hele team, of een jonge hond die na de aankoop van de eerste lijn terugkomt en netjes luistert. ‘Best simpele dingen’, lacht Sabine.

*Sabine is een schuilnaam

Visie Nieuwsbrief inschrijven

Blijf op de hoogte via onze nieuwsbrief!

Aanbevolen

Europse award voor Limburgse aanpak ter preventie van...

Onesto heeft samen met zijn partners een Europese award gewonnen voor een vernieuwende aanpak die gezinnen helpt om een woning niet alleen te kopen,...
 Limburg  26 juli 2026

‘In de klas zie je waar er oorlog woedt’

Van wc’s ontstoppen tot een kind in crisis kalmeren: schooldirecteur Maya* moet iedere dag weer de handen uit de mouwen steken om de schooldag...
   22 juli 2026

Vlaamse klimaatplan: niet om warm van te worden, noch koeler

Eind juni noteerden we een verzengende hittegolf. In Ukkel bereikte het kwik 39,9 graden Celsius. Wie kon, zocht verkoeling in de schaarse...
   20 juli 2026

‘De schaamte om te kringloopwinkelen is weg’

Elke maand laten we iemand aan het woord die vanuit zijn of haar werk naar de wereld kijkt. Deze maand is dat kringloopmedewerker Tuur*.
   15 juli 2026