‘In principe heb ik daar geen probleem mee – ook uit respect voor culturele verschillen – maar dat mag echt niet. Ik kan ieder moment dringend weggeroepen worden. Meteen vertrekken is dan moeilijk als ik eerst nog op zoek moet naar mijn schoenen.’
Mark begon zijn loopbaan bij de politie zoals heel veel collega’s bij de ‘spannendere’ diensten: de interventie- en verkeersafdeling. Verschillende jaren geleden maakt hij de overstap naar de wijkwerking. ‘Vroeger werd al eens gezegd dat de wijkagenten de postbodes van de burgemeester waren. Dat idee sprak mij niet aan.’ Het beeld veranderde helemaal toen Mark het eenmaal zelf was. ‘Bij interventiewerk zie je mensen vooral op slechte momenten: bij ongevallen, conflicten of misdrijven. Maar in wijkwerking zien mensen je meestal graag komen, en dat was een openbaring.’
Ogen en oren
Toch blijft dat wijkwerk voor buitenstaanders nog vaak een mysterie, merkt Mark. ‘Sommigen denken dat het een baan is om rustig uit te bollen, maar zoals bijna alle politiediensten kampen we met een flinke onderbezetting. In onze zone zouden we eigenlijk met twaalf wijkinspecteurs moeten zijn, maar we zijn amper met vijf. Daardoor verliezen we stilaan het contact en de voeling met de wijk en gaat er belangrijke informatie verloren.’ Wijkinspecteurs zijn dan ook de oren en ogen van de andere politiediensten. ‘Wij pikken signalen en informatie op waar de recherche of andere afdelingen dikwijls een beroep op doen.’
'Omdat we met te weinig zijn verliezen we stilaan de voeling met de wijken'
Behalve het controleren of mensen ook werkelijk wonen waar ze zeggen dat ze wonen is bemiddeling bij conflicten – vaak tussen buren – een belangrijk deel van Marks werk. Die beginnen vaak klein, maar kunnen jarenlang aanslepen. ‘Twintig jaar ruzie om een schutting of een boom die verkeerd staat, dat verbaast me telkens opnieuw. Mijn eerste vraag is altijd of die buren zelf al eens met elkaar gesproken hebben. Meestal blijkt dan dat het al jaren geleden is.’
Steeds vaker zoeken mensen eerst online naar antwoorden. ‘Ze denken al precies te weten hoe alles zit, wat het bemiddelen moeilijker maakt. Uit de loopgraven komen wordt lastig als iedereen z’n eigen versie bevestigd ziet op internet.’
Wat ook speelt: stad of dorp. ‘In kleine dorpen zijn burenruzies vaak heftiger en langduriger. In steden zijn mensen individualistischer, wat soms helpt om conflicten te vermijden. Keerzijde is dat buren elkaar daar ook vaak minder goed kennen. Toch merk je overal dat mensen steeds meer met zichzelf en minder met elkaar bezig zijn.’
Oorlog of dictaturen
Tijdens zijn werk bewondert Mark vooral de veerkracht en flexibiliteit van mensen van buitenlandse origine. ‘Wij klagen snel over kleine problemen, terwijl zij vaak uit moeilijke situaties komen, zoals oorlogen of dictaturen. Toch bouwen ze met veel inzet hier opnieuw een leven op. Voor mij is dat een les in nederigheid.’
'Uiteindelijk willen we allemaal rust, veiligheid en begrip.'
‘Sommige dagen voelt het alsof ik op wereldreis ben: zoveel verschillende mensen ontmoet ik. Wat mij iedere keer opvalt is dat hoe verschillend mensen ook kunnen zijn, we uiteindelijk allemaal hetzelfde willen: een rustig leven, veiligheid voor ons gezin en begrip van anderen.’
Ondertussen komt het pensioen in zicht voor Mark en blikt hij terug. ‘Na een hele periode op interventie loop je het risico cynisch te worden, want je wordt vooral geconfronteerd met de minder mooie kanten van de mens. De wijkwerking is een mooie reset om weer een positief mensbeeld te krijgen.’
* Mark is een schuilnaam
