Het zijn rare tijden. De hele wereld is jaren lamgelegd door een ziekte. Plots wordt duidelijk hoe belangrijk gezondheidszorg is, raakt de onfeilbaar gewaande markteconomie in ademnood en moet de verguisde overheid de meubelen redden.
Er woedt opnieuw oorlog in Europa. De gruwel en het lijden komen ongefilterd binnen. Miljoenen mensen zijn op de vlucht. Oorlogsopbod is helemaal terug, ondanks alle harde lessen uit het verleden.
De energiecrisis drukt ons keihard met de neus op de feiten. We betalen ons blauw aan gas en olie waaraan de aarde kapot gaat en houden zo ook nog eens hoogst twijfelachtige regimes overeind.
Samengevat: het is geen optie om bij de pakken te blijven zitten. Want dan worden rare tijden snel nare tijden. Op 26 mei, Rerum Novarum, is het de feestdag van onze beweging. Als we de balans opmaken, vallen in de voorbije twee jaar twee zaken op: het verschil tussen arm en rijk is (te) groot geworden en we hebben (te) weinig geleerd uit de pandemie.
Dus ja, de ongezien toegenomen winsten van veel bedrijven moeten ten goede komen van de brede groep werknemers. Iedereen moet kunnen rekenen op een sterke sociale zekerheid. Dus ja, hervormingen in zorg en welzijn moeten de focus leggen op werkbaar werk en toegankelijkheid. Geïnspireerd door kleinschaligheid en met ruimte voor warmte en authentieke verbinding met elkaar.
Dus ja, een gezonde samenleving waarin iedereen een kwaliteitsvol leven ervaart, moet het streefdoel zijn.
Dus ja, we moeten af van olie en gas. Maar iedereen moet zijn huis kunnen verwarmen en zich kunnen verplaatsen zonder daar een onnoemelijke prijs voor te betalen.
Alle goede voorstellen zullen we blijven steunen. Maar we zullen ook vragen om bij te sturen. In moeilijke tijden kan een samenleving het hoofd bieden aan de grootste uitdagingen als ze rechtvaardigheid vooropstelt en daadkracht toont. Rechtvaardigheid hebben we nodig om ieders aandeel eerlijk te organiseren. Daadkracht om niemand achter te laten in de kou, niet in de grote systemen, maar ook niet in de kleine lettertjes.
