Hebt u het ook gezien? Dat moment waarop de champagne ontkurkt werd in de Knesset, het Israëlisch parlement, na de stemming over de invoering van de doodstraf?
Palestijnen verdacht van terrorisme kunnen sinds 31 maart de doodstraf door ophanging krijgen en Israëlische parlementsleden vierden dat uitbundig. Deze nieuwe wet stinkt langs alle kanten, omdat enkel Palestijnen die Israëlisch staatsburgerschap bezitten en Palestijnen in de bezette gebieden onder deze rechtspraak zullen vallen. De wet geldt niet voor Joodse burgers met Israëlische nationaliteit of Israëlische kolonisten.
Met andere woorden: dit is discriminatie pur sang. Wéér een nieuwe gedaante van de apartheid in Israël. Laat het duidelijk zijn: terreur is gruwelijk. Wie burgers vermoordt of doelbewust geweld gebruikt tegen onschuldigen, kan daar niet ongestraft mee wegkomen. Het verlangen naar vergelding is menselijk, maar ook gevaarlijk. Juist daarom bestaat de rechtsstaat. Niet om woede te bevestigen maar om te voorkomen dat men hetzelfde wordt als datgene dat men wil bestrijden.
Dan moet niet enkel de vraag gesteld worden welke straf de dader verdient, maar ook hoe de samenleving hiermee verder wil. Een staat die het recht opeist om de doodstraf te geven, begeeft zich op gevaarlijk terrein. Het geeft de indruk dat het oké is om geweld op te lossen met nog meer geweld. Vandaag wordt dit voorgesteld als een uitzonderlijke maatregel, maar u en ik weten inmiddels dat uitzonderingen ook de norm kunnen worden. Eerst gaat het discours over ‘terrorisme bestrijden’, dan over ‘veiligheid’ en dan over ‘nationale noodsituaties’.
Wie denkt dat dit soort politieke esthetiek alleen elders bestaat, vergist zich. Kijk naar de eerste wapenbeurs in België, waar politici poseerden met vuurwapens alsof ze op de kermis stonden. Die beelden waren misschien minder choquerend dan de champagne bij een doodstrafwet, maar ze komen voort uit dezelfde ideologie.
Een samenleving die begint te pronken met haar vermogen om te doden, raakt niet alleen langzaam gewend aan geweld, ze dreigt te vergeten waarom ze ooit graag democratisch wilde zijn.
Julie Hendrickx Devos - voorzitter beweging.net
