Tegenstanders van het Belgische loonmodel met een automatische indexering klagen vaak over de zogenaamde ‘loonhandicap’. Daarmee bedoelen ze dat de lonen in België door de index sneller zouden stijgen dan in andere landen, met name de buurlanden, waardoor de economie een concurrentieel nadeel heeft.
‘Er is wel degelijk marge voor een loonsverhoging. De historisch hoge winsten die bedrijven boeken, beduidend hoger dan het gemiddelde in de buurlanden, bewijzen dat.'
’Renaat Hanssens
De loonnormwet bepaalt evenwel dat de lonen niet sneller mogen stijgen dan in de buurlanden, en dat loonsverhogingen enkel mogelijk zijn binnen de marge van de loonstijgingen in Duitsland, Frankrijk, en Nederland. Die loonevolutie berekent de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB) op de manier die de loonnormwet voorschrijft.
Sjoemelsoftware
Uit het nieuwe rapport van de CRB blijkt nu dat de gemiddelde uurloonkost in België door de ongezien hoge inflatie 1,8 procent sneller steeg dan in de buurlanden, volgens de rekenwijze van de loonnormwet. Alleen mag de CRB bij die berekening geen rekening houden met verschillende loonsubsidies en werkgeverskortingen op sociale bijdragen, hoewel die de loonkosten voor werkgevers wel drukken.
Toch berekent de CRB ook de loonevolutie zonder de ‘sjoemelsoftware’ van de loonnormwet. Dan blijkt dat de gemiddelde Belgische uurloonkost in 2022 3,8 procent lager lag dan in de buurlanden. Dat verschil zal de komende jaren nog toenemen. De automatische indexering paste in België de lonen immers al aan het duurdere leven aan, terwijl onze buren momenteel volop aan een inhaaloperatie bezig zijn met loononderhandelingen.
'Marge voor loonsverhoging'
Bovendien zijn Belgische werknemers, volgens cijfers van de Amerikaanse denktank The Conference Board, nog steeds een stuk productiever dan collega’s uit Duitsland, Nederland of Frankrijk. Als we die productiviteit meetellen, blijkt een Belgische werknemer vandaag 2,8 procent ‘goedkoper’.
‘Er is dus wel degelijk marge voor een loonsverhoging’, aldus Renaat Hanssens van het ACV. ‘De historisch hoge winsten die bedrijven boeken, beduidend hoger dan het gemiddelde in de buurlanden, bewijzen dat. Maar zolang de uiterst strenge loonnormwet bestaat, kunnen sociale partners daarover niet op gelijke voet onderhandelen.’
