‘Er is het enorme verantwoordelijkheidsgevoel dat alleen op jouw schouders terechtkomt. Dat geeft zeker mentale druk. Ik ben heel dankbaar voor de steun die ik van mijn ouders en zus krijg. Maar het grootste deel van de tijd is het natuurlijk enkel ik en Eli. Dan is er niemand in de buurt om het bijvoorbeeld eens te hebben over zijn slechte eetlust die dag. En waaraan dat zou kunnen liggen. Terwijl die gesprekjes kunnen helpen. Je hebt als alleenstaande ouder niet veel kans om te ventileren.’
‘En dan is er ook nog de centenkwestie. Borstvoeding lukte niet, dus werd het flessenvoeding. Dat poeder kost 20 euro per doos, en als je baby wat ouder wordt, duurt het niet lang om zo’n doos leeg te maken. Bovendien kies je als alleenstaande ouder ook soms voor iets duurdere opties om meer bij je kind te kunnen zijn. De tijd die ik in de keuken zou doorbrengen om groente- en fruitpapjes te maken, geef ik liever aan Eli. En dus staat er regelmatig potjesvoeding op het menu. Even voedzaam, maar een tikje duurder. En de laatste dagen word ik steeds nerveuzer over de energiefactuur.’
