Ik wil meer demonstreren, meer boycotten, meer druk zetten op de overheid. Want het wérkt.
Vorig jaar maakte de Belgische regering een bocht in haar discours over de genocidale en koloniale bezettingspolitiek van Israël. Op 10 oktober begon premier De Croo zijn beleidsverklaring nog met een steunbetuiging aan de Israëlische bevolking, en verklaart hij dat het ‘de logica zelve’ is dat Israël zich verdedigt. Hij zegt bedroefd te zijn over ‘de slachtoffers in Israël en het Midden-Oosten’. Gaza, noch Palestina noemt hij bij naam.
Caroline Gennez (Vooruit) en Petra De Sutter (Groen) spraken zich wél kordaat uit tegen de disproportionele vergeldingsdrang van Israël en de schendingen van het internationaal recht.
Voor veel activisten schuurt dat. Wanneer hij op 12 oktober de Joodse gemeenschap ontvangt en ‘in naam van alle Belgen’ steun uitspreekt aan de gehele bevolking van Israël, schiet dat in het verkeerde keelgat bij heel wat mensen. Op 20 oktober ontvangt hij de Palestijnse gemeenschap, maar Belgische steun aan de Palestijnse bevolking blijft uit. De premier roept op om het ‘conflict niet te importeren naar België’.
Tussen de ontvangst van de Joodse en de Palestijnse gemeenschap legt hij een interview af bij Het Laatste Nieuws. Daarin zegt hij dat burgemeester van Antwerpen Bart De Wever ‘terecht de Israëlische vlag hijst’.
Onpartijdig
Terwijl de linkse partijen in de federale regering opties open willen houden om sancties tegen Israël in te stellen, beweert de premier op
7 november dat ons land ‘geen kant kiest’. Zijn regering is verdeeld over de ‘onpartijdigheid’ die hij zo graag wil uitdragen.
Minister van Ontwikkelingssamenwerking Caroline Gennez (Vooruit) en vice-premier Petra De Sutter (Groen) spreken zich ondertussen wel kordaat uit tegen de disproportionele vergeldingsdrang van Israël en de schendingen van het internationaal recht, waarvoor ze terecht lof oogsten in activistische kringen.
Op dat moment starten heel wat pro-Palestijnse betogingen in verschillende Europese steden. In Londen komen honderdduizenden betogers samen om het Israëlisch geweld te veroordelen.
Ook in Brussel, Gent en Antwerpen vinden vanaf oktober pro-Palestijnse betogingen plaats, met een tientalduizend manifestanten. Er zijn boycots, walk-outs, sit-ins, er wordt met Palestijnse vlaggen gezwaaid, er worden opiniestukken en duidende artikels geschreven, en tot op vandaag protesteren elke dag mensen tegen het Israëlische geweld aan Brussel-Centraal.
Koers
Premier De Croo stelde daarop zijn diplomatieke koers bij. Hij schopte zowaar Israëlisch president Benjamin Netanyahu tegen de schenen, en nam de diplomatieke rel die daaruit volgt er graag bij. Hij heeft het nog steeds moeilijk met woorden als genocide, maar hij stelt zich steeds kordater op tegenover Israël. Hij sluit zelfs niet meer uit dat Israël zich zou moeten verantwoorden voor oorlogsmisdaden.
Demonstraties, stakingen, allerhande andere soorten activisme, allemaal werkt het. Ook al zeggen ze van niet.
Maar had onze premier, in een vorig leven zelf nog minister van Ontwikkelingssamenwerking, dan geen weet van Israëls geschiedenis als bezetter en koloniale macht? Waren het de betogingen, protesten, boycots en Palestijnse vlaggen die hem op andere gedachten brachten? Demonstraties, stakingen, allerhande andere soorten activisme, allemaal werkt het. Ook al zeggen ze van niet.
Mij verwijt men daarover vaak naïviteit. Maar actievoeren is niet alleen een vorm van politieke agendasetting. Het is ook een vorm van community-building. Het is een hart onder de riem. Het is een manier om de premier van koers te doen wijzigen. Maar opgelet, tot de premier eenduidig de etnische zuivering die we live zien gebeuren, durft benoemen, blijft aanhoudende actie nodig.
