Niet alleen de Verenigde Staten, maar de hele wereld is getroffen door zijn aan waanzin grenzende maatregelen of uitspraken. In eigen land stel ik vast dat oorlogsretoriek zegeviert door de barsten in het trans-Atlantische bondgenootschap. Er is veel aandacht voor investeringen in wapens, en niet zozeer in diplomatie. Wat ik betreur. Plots vervagen budgettaire grenzen, in tegenstelling tot bij andere urgente problemen zoals de klimaatverandering, die onverminderd verder raast maar wel vergeten lijkt.
Twee blije gezichten, net twee kleine jongens die oorlogje spelen.
Het dieptepunt was een foto op sociale media van premier De Wever en zijn minister van Defensie – of is het Oorlog? – Theo Francken (N-VA) in een militaire quad bij een werkbezoek aan wapenfabrikant FN Herstal. Met als titel: ‘Op weg naar de 2 procent’. Los van het feit dat ik begrijp dat Europa meer moet doen voor zijn defensie, vond ik het een kwalijk beeld.
Facebook-post van premier Bart De Wever (l.) en minister van Defensie Theo Francken (r.): 'Op bezoek bij Thales, waar men hoogtechnologische raketten bouwt.'
Het wekt de indruk dat dat oorlogswapens plezier opleveren. Twee blije gezichten, net twee kleine jongens die oorlogje spelen. Alleen zijn deze heren geen kleine jongens meer, maar politici die zich (hopelijk) bewust zijn van de gruwel en het leed die oorlog en wapens met zich meebrengen.
Massagraf
Helaas heerst er een grote radiostilte wanneer het gaat over de gruwelijke gevolgen van gewapende conflicten. Zeker als het over Gaza gaat. Een massagraf van wel vijftien geëxecuteerde hulpverleners gold als stille getuige, maar zelfs dan bleef gepaste afkeer van de regering uit. Hoe lang nog, vraag ik me af bij elk bericht. We zijn al ruim anderhalf jaar getuige van wat steeds meer op een genocide lijkt, maar een verhoopt daadkrachtig optreden tegen die wandaden heeft iets weg van een fata morgana.
Israëlisch premier Benjamin Netanyahu wordt ondanks een aanhoudingsbevel van het Internationaal Strafhof vriendelijk ontvangen in Hongarije en ook onze premier ‘denkt dat wij hem niet zouden arresteren’.
Hoeveel slecht nieuws kan een mens aan? Vroeger was ik een trouwe kijker van Terzake of De Afspraak, maar nu laat ik de actualiteitsprogramma’s liever aan me voorbij gaan. Meer ontspanning vind ik bij mijn nieuwste liefde: ons erf Kakelbont, een perceel grasland en bos waar we een voedselbos van willen maken. De voorbije maanden zorgde dit voor heel wat welkome afleiding, weg van de negatieve berichtgeving.
Het bos werd gedund, gevaarlijke bomen verwijderd, hout gestapeld, bloesemhagen, loofbomen, bessenstruiken en bosplantgoed gingen de grond in. Krokussen en narcissen brachten de prille lente, samen met ontluikende knoppen en bloesems aan de bomen. Met stro bedekte moestuinbedden liggen klaar om binnenkort groenten, aardbeien, kruiden en bloemen te krijgen.
Als het aan mij ligt, investeren we in een klein stukje natuur voor iedereen. Veeleer dan in wapens. Een balsem voor de ziel, ver weg van alle onheilspellende berichten.
