‘Discriminatie kan verschillende vormen aannemen’, duidt Annabel Cardoen. ‘Het gaat over alleenstaande ouders die door hun gezinssituatie worden geweigerd, maar ook over weigering op basis van geaardheid, afkomst of inkomen. Maar of dat juridisch bewijs is, is een andere zaak . Dat maakt het ook moeilijk om aangifte te doen bij Unia.’
‘Als je als individu getroffen wordt door discriminatie kan je daarvan aangifte doen. Maar omdat je als individu ook nog die discriminatie moet aantonen, vraag je veel van die persoon. Voor velen is dat een drempel die te hoog is. Het stresserende proces van het vinden van een woning doet er ook niet veel goeds aan. Je moet als maatschappij die last verlichten en hen helpen met het verzamelen van bewijzen. Dat kan door het invoeren van juridische praktijktesten.’
‘Het woningaanbod in segmenten waar er veel vraag is moet ook omhoog. Door de enorme concurrentie op bijvoorbeeld woningen met een lage huurprijs kan discriminatie gemakkelijker onder de radar blijven. Als er twintig kandidaten zich aanbieden om een woning te huren, dan moet de verhuurder nu eenmaal een kandidaat kiezen. De andere negentien blijven met lege handen achter. Die selectie kan gebeuren op basis van koosjere parameters, maar wanneer dat niet zo is, is dat veel moeilijker aan te tonen dan wanneer er maar twee of drie gegadigden zijn.’
