Luiaard
‘Ik ben van nature lui. Ik heb een paar jaar geleden voor de Disneyfilm Zootropolis de stem van een luiaard mogen inspreken. Dat was de perfecte rol voor mij! (lacht) Wij zijn zo geprogrammeerd om altijd maar bezig te moeten zijn en te moeten presteren. Vaak hebben wij een schuldgevoel als we eens een dag in de zetel liggen. Vanwaar komt dat? Er is toch niets mis met de afwas te laten staan. Die afwas gaat daar niet kwaad om zijn! Ik heb zelf ook moeten leren onthaasten. En dat eeuwige schuldgevoel dat nietsdoen gelijk is aan falen... Nietsdoen is goed voor je ziel! Dat mag. Anders kun je de volgende dag niet met beide handen aanpakken.’
Activist
‘Ik was als puber al heel gedreven. Ik was voor de Palestijnse zaak, tegen apartheid en ik ging mee betogen tegen de Golfoorlog. Toen ben ik zelfs voor de schoolpoort gaan staan en probeerde ik om de school te bezetten. En maar roepen: Niemand gaat binnen, we houden een zitstaking! Ik was nogal fanatiek. (lacht) Mijn haar gaat ook nu nog rechtstaan van onrecht en de onverschilligheid daarover. We kijken er niet meer van op als een bootje met vluchtelingen kapseist en de opvarenden het leven laten. Inclusief kinderen. Dat doet echt iets met mij. Ik weet ook wel dat ik daar niet elke dag van mijn leven tegen kan vechten. Maar als ik dingen onder de aandacht kan brengen en mensen een beetje een geweten kan schoppen, dan tracht ik dat ook wel te doen.’
Samenhorigheid
‘In de toekomst ga ik waarschijnlijk nog meer bezig zijn met mensen bij elkaar te brengen. Mensen een stapje verder helpen, zoals ook andere mensen mij hebben geholpen. Dat is altijd een beetje de rode draad is geweest in alles wat ik doe, zoals mijn café, muziek maken en concerten geven. Daarmee breng je mensen bij elkaar. Ik geloof in each one teach one. Een klein sprankeltje hoop en licht doorgeven. En als je één iemand kunt raken daarmee, dan kan die dat op zijn beurt weer doorgeven. We kunnen niet zonder elkaar. Als jij er beter van wordt, dan word ik er zelf ook beter van. We moeten samen vooruit. Iemand achterlaten staat niet in mijn woordenboek.’
Gelukkig
‘Gelukkig zijn heb ik moeten leren. Dat heb ik geleerd door een hoop mensen die mij inspireerden en boeken die ik gelezen heb. Geluk wordt voor een groot stuk bepaald door hoe je naar dingen kijkt. Je kunt jezelf trainen om anders naar dingen te zien. Wanneer het een tijd lang regent kun je vloeken en zeggen: Dju wat een snertweer, maar regen is wel gin-tonic voor de planeet! Zonder regen gaan we dood. Zonder drinkbaar water zijn we niets. Het gaat niet om van de ene dag op de andere positiever in het leven te staan, dat vraagt constante focus, maar het werkt wel.’
Gemengd
‘Ik woon in de Sint-Andrieswijk in Antwerpen. Dat is eigenlijk een dorp binnen de stad waar iedereen zijn buren nog kent en elkaar begroet op straat. Dat is heel uitzonderlijk. Je ziet hier in de buurt chique, dure bouwprojecten broederlijk naast sociale woningen staan. Ik heb de indruk dat dat tegenwoordig steeds minder gebeurt en mensen met minder middelen naar de stadsrand worden verdrongen. En dat vind ik enorm jammer. Een stad of eender welke plek moet een afspiegeling zijn van alles en iedereen die in de maatschappij leeft. Zwart, geel, mauve, rood … alles zit hier door elkaar.’
