Vertrouwen herstellen
Voor veel jongeren in Schoten is het vertrouwen in volwassenen beschadigd. Kaat, het baasje van zorghond Sam, legt uit: ‘Wij kunnen als begeleider nog zo ons best doen, deze kinderen zijn in hun leven al te vaak gekwetst. Het vertrouwen in mensen is vaak weg en dan kan het contact met een hond wonderen doen. Sam en Dribbel winnen dat vertrouwen wat ons dan weer helpt om het gesprek te openen.’
Om hun werk goed te kunnen doen is het belangrijk dat Sam en Dribbel zich goed voelen op het werk. Net zoals je ook bij je collega's kan aanvoelen wanneer het even te veel wordt, moet je dat ook kunnen inschatten bij een zorghond. ‘We waken heel erg over het welzijn van onze honden’, benadrukt Kaat. ‘Het moet voor hen vol te houden zijn, want het zijn net sponzen. Ze nemen alle indrukken en spanningen van een hele dag op. Als ik ’s avonds met Sam in de bakfiets naar huis rijd, merk ik goed wanneer hij het nodig heeft om onderweg in een veld nog even uit te razen en de spanningen van die dag van zich af te schudden.’
‘Laatst had een van de jongeren die hier werd opgevangen plots een heel moeilijk moment op school’, vertelt Karen. ‘Ze sloot zich helemaal af van de buitenwereld en niemand kon nog contact maken met haar. Ik ben toen met Dribbel tot daar gewandeld. Toen hij op de speelplaats verscheen en zijn hoofd op haar voeten liet rusten, begon ze hem te aaien. Je zag de spanning bij haar verdwijnen. We hebben toen samen nog een lange wandeling gemaakt en onderweg heeft ze me kunnen vertellen wat er op school was gebeurd. Dribbel heeft de hele situatie toen in geen tijd ontmijnd.’
"De natte snuit die wonderen doet"
Ook in de rechtszaal
Niet alleen binnen de muren van het opvangcentrum bewijzen de honden hun waarde. ‘Ook bij de jeugdrechter bewijzen onze zorghonden hun nut’, gaat Kaat verder. ‘Onze jongeren vragen intussen zelf of Sam mee mag. Die bezoekjes aan de jeugdrechter gaan vaak gepaard met veel spanning. Dan is het fijn om tijdens het wachten gewoon even met die hond bezig te zijn. Sam is ook altijd een dankbaar gespreksonderwerp. En als tijdens de zitting de emoties te hoog oplopen, durf ik hem echt inroepen als afleidingsmechanisme. Dan zeg ik dat het te druk is voor de hond en of we even naar buiten kunnen om de situatie te ontmijnen.’
Karen zet Dribbel sinds kort ook in bij de intakegesprekken. ‘Wanneer je kind wordt geplaatst door de jeugdrechtbank is dat voor alle partijen moeilijk. Dat zijn heel beladen en spannende gesprekken. Vroeger was het veel moeilijker om contact te krijgen met het kind en met de ouders. Dribbel breekt het ijs en de gesprekken verlopen nu veel gemoedelijker omdat hij veel spanning wegneemt.
Bij Emmaüs, waar CM mede-initiatiefnemer van is, willen ze zich zelfs niet meer voorstellen hoe het zou zijn zonder hun twee trouwe zorghonden. ‘Ooit kwam een meisje dat ik niet begeleidde mijn bureel binnen. Met tranen in de ogen riep ze uit: Eindelijk beseffen jullie dat jullie als mensen niet alles kunnen bieden voor ons, maar dat wij soms ook gewoon een dier nodig hebben. Ik denk dat dat alles zegt. Het zou een verarming zijn voor onze werking mochten zij er plots niet meer zijn. Een hond heeft kwaliteiten waar wij als mens niet aan kunnen tippen’, besluit Kaat.
