Levenslust
‘Ik vind het fantastisch om vijftig te zijn. Ik wil écht oud worden, dat is mijn plan. Laat maar komen! Ik hoop alleen om gezond te blijven. Tegenwoordig train ik een uur per week met Daniëlla Somers (voormalig wereldkampioene boksen, red.). Wat ik van haar leer, dat is niet zomaar ik sla u op uw bakkes. Boksen is een fijnzinnige sport, met choreografieën, bijna zoals dans. Het wekelijkse uurtje is een geseling, want het is afmattend, maar ik ben eraan verslaafd geraakt.’
Zelfstudie
‘Ik ben tot mijn achttiende naar school gegaan. Nadien heb ik mezelf wel ontplooid. Ik deed constant aan zelfstudie, en nog steeds. Mijn ouders hadden vertrouwen dat het in orde zou komen met me. Ik heb net als mijn vader in de Ford-fabriek gewerkt, maar de bazen hadden snel door dat het niets voor mij was. Toen ben ik voor de muziek gegaan. Vanaf de dag dat ik een gitaar had, rond mijn veertiende, ben ik heel hard beginnen te oefenen.’
Muziek
‘Een goed nummer kan me altijd ontroeren. Ik kom uit een muzikale familie. Laatst speelde ik met mijn oom voor mensen die ik van vroeger ken, uit Maasmechelen en Genk. Covers, en toen passeerde ook To Love Somebody van The Bee Gees. Een geniale pophit, je kent het wel, maar ik moest me er wat door bluffen. Het publiek reageerde fantastisch. Dat spelplezier, en het kippenvel, daar doe ik het voor.’
Experiment
‘Ik neem graag risico’s in mijn vak: iets uitvoeren zonder de uitkomst te kennen. Het moet vooral iets dóén, mensen iets doen voelen. Ik heb zelfvertrouwen als het over mijn werk gaat, volg mijn intuïtie en blijf mezelf. Er zijn geen formules, kunst is ongrijpbaar. Het is ook goed dat er een beetje afstand is tussen de artiest en de maatschappij. We maken allemaal ellende mee, maar als kunstenaar moet je ook wat kunnen losstaan van de massa.’
Familie
‘Ik ben Pools-Italiaans, zoals veel kinderen van de eerste gastarbeiders in de mijnstreek. Die cultuur heb ik meegekregen. Ook Limburger zijn komt met een bepaalde attitude. Niet dat ik veel bezig ben met mijn afkomst. Maar een Italiaanse moeder vergeet je niet, want zij is de baas. (lacht) Het gezinsleven is het beste wat er is. Toen ik twintiger was, was ik daar helemaal niet mee bezig. Ik ben tamelijk laat vader geworden, van twee kinderen. Ze zijn lastposten, zoals kinderen moeten zijn. (lacht) Zij komen voor mij op de eerste plaats, zonder moeite. Ik kom letterlijk en figuurlijk bij hen thuis.’
