Vlak voor de kerstvakantie stond ik met enkele dames in de lift. De ene sprak over migraine, de andere heeft last van reuma. Ook onzichtbare ziektes waar De Warmste Week de aandacht op vestigt, was hun besluit. Ik zag op Facebook ook een video van Visieeen video van Visie voorbijkomen, waarin Melissa, leerkracht op de lagere school, aan het woord is.
Melissa heeft MS. Ze heeft haar directie, collega’s, de leerlingen en de ouders over haar ziekte verteld. Ze kan rekenen op begrip en ondersteuning in de vorm van een collega die een aantal uren per week een les of een taak kan overnemen. Met veel liefde voor haar leerlingen en pijnstillers slaagt ze er zo in dit stadium in voor haar klas te blijven staan.
Het begrip en de ondersteuning waar Melissa op kan rekenen zijn helaas niet iedereen gegeven. De werkomgeving past zich vaker niet dan wel aan mensen die ziek zijn aan. Met de stemming van de Terug Naar Werk-wet vlak voor het kerstverlof, duwde de regering zonder veel debat een beleid door dat de problematiek van langdurig zieken nog groter zal maken.
In tegenstelling tot wat er in het regeerakkoord was afgesproken, blijft preventie een dode letter en ligt de focus vooral op het opvoeren en versnellen van sancties en controles. Daarnaast maakt de regering het mogelijk om het arbeidscontract van zieke werknemers aanzienlijk sneller te beëindigen, zonder een ontslagvergoeding te moeten betalen. Hiermee moedigt ze werkgevers aan om te kiezen voor een bijzonder goedkope manier om zowel de kosten van een zieke werknemer af te schuiven op de sociale zekerheid, evenals hun wettelijke verplichtingen te ontlopen om ervoor te zorgen dat werknemers niet ziek worden of via aangepast werk terug aan de slag kunnen.
Kil, ondoordacht beleid bedreigt de warmte waarmee mensen doorgaans in het leven van elke dag met elkaar willen omgaan. We willen samen de lift naar boven nemen, niet ander naar beneden laten trappen.
Mijn warme wensen voor 2026.
Ann Vermorgen - voorzitter ACV
