Schilderen
‘Ik begon enkele jaren geleden te schilderen. Om mijn creatieve ei kwijt te kunnen, maar ook om dingen die ik meemaak te verwerken. Al snel merkte ik: dit doe ik ongelooflijk graag. Het voelde alsof ik plots een passie had ontdekt die al jaren ergens verstopt zat.'
'Er zijn dagen dat ik ’s morgens begin en pas stop omdat het te donker wordt. Maar ik moet opletten dat die passie geen slachtoffer wordt van onze tijdsgeest. Dingen die je graag doet maar waar je niets aan verdient, worden snel naar de achtergrond verdrongen.’
Atypisch
‘Mijn nieuwste boek bezorgde me vooraf veel stress. Voor het eerst meng ik beelden, gedichten en Engels als schrijftaal. Dat voelde kwetsbaarder dan alles wat ik hiervoor ooit deed. Maar mijn persoonlijkste werk werd – grappig genoeg – het meest veilige.'
'Het is zo atypisch dat mijn vaste critici het gewoon niet lezen. Tegelijk toont het boek misschien wel de meest volledige versie van mijzelf: niet alleen de opiniemaker, maar ook gewoon een vrouw, een mama, iemand van vlees en bloed met hoop, kleur en kwetsbaarheid.’
Prikkels
‘Lezen, schrijven en schilderen zijn dingen waarin ik me volledig kan verliezen. Als het lukt om mij even helemaal af te sluiten van de wereld, voelt dat als een cadeau. Mijn brein staat anders bijna altijd aan. Ik neem veel prikkels op, ik zie en hoor alles. Dat helpt wel om korte stukjes te schrijven of dingen scherp te observeren, maar daardoor is mijn hoofd zelden stil.’
Barricades
‘Er was een periode waarin ik heel veel maatschappijkritische teksten schreef en vaak op de barricades stond. Maar op een bepaald moment had ik mijn punt wel gemaakt: racisme bestaat, de beeldvorming moet veranderen, mensen moeten luisteren naar elkaar.'
'Op een bepaald moment had ik mijn punt wel gemaakt: racisme bestaat, de beeldvorming moet veranderen, mensen moeten luisteren naar elkaar.'
Dalilla Hermans
'Ik zocht naar iets wat nog dichter bij mezelf ligt. Dat blijkt verhalen vertellen en kunst maken, gemeenschap bouwen, mensen met elkaar laten praten. Als ik via kunst iemand kan raken of iets in beweging kan zetten, dan voelt dat voor mij het eerlijkst.’
Telefoonfobie
‘Ik zag onlangs een dertien jaar oud bericht van een vriendin terug: waarom ik nooit de telefoon opnam? Mijn telefoonfobie gaat dus al een hele tijd mee. Ik kán natuurlijk wel telefoneren. Ik ben een volwassen vrouw, en voor mijn werk moet het soms.'
'Videogesprekken vind ik dan weer geen probleem, omdat je elkaar kunt zien. Het voelt minder onvoorspelbaar aan. Ik vind het vooral fascinerend dat zoveel mensen wél graag bellen.’ (lacht)
