Kleine gebaren opnieuw vanzelfsprekend maken
Hoewel mensen dicht bij elkaar wonen, leven ze toch vaak op een eiland. Ze zeggen elkaar goeiedag, maar daar blijft het soms bij. Zo wordt hulp vragen of iets doen voor een ander nogal moeilijk. Intussen neemt de druk op mantelzorgers en professionele zorgteams verder toe.
Sinds augustus 2025 wordt in Sint-Antonius, een dorp in de gemeente Zoersel, de methodiek Burenbinder uitgetest. Die richt zich op kleine vormen van wederzijdse steun, informele hulp en sterkere sociale weefsels. Sint-Antonius is een van de plekken in Vlaanderen waar het concept wordt uitgeprobeerd.
Volgens Liana Dooms, netwerkcoördinator bij CM, past dat helemaal in een bredere kijk op welzijn. ‘Mensen hebben goesting om iets voor elkaar te betekenen’, zegt ze. ‘Maar hun talenten en noden blijven vaak onder de radar. Met Burenbinder brengen we daar verandering in.’
Zorg draait voor CM niet alleen rond medische ondersteuning, maar ook rond sociale netwerken. ‘Voor ons stopt zorg niet aan de ingang van een praktijk of woonzorgcentrum’, benadrukt Liana. ‘We geloven in buurten waar mensen elkaar vinden, waar helpen iets heel normaal is.’
Een spel dat anders naar de buurt laat kijken
Burenbinder werkt verrassend eenvoudig: via een spelvorm krijgen deelnemers een fictieve buurt voorgeschoteld. In de huisjes wonen personages met vaardigheden, eenvoudige vragen en kleine uitdagingen. Samen zoeken de spelers naar logische banden tussen de personages.
Een oudere inwoner die worstelt met digitale tools vindt een buur die vlot met de computer overweg kan. Een alleenstaande ouder krijgt hulp van iemand die graag klust. ‘Het spel is licht en toegankelijk, maar tegelijk heel diepgaand,’ stelt Liana. ‘Mensen voelen tijdens het spelen hoeveel mogelijkheden een wijk in zich draagt.’
"We geloven in buurten waar mensen elkaar vinden, waar helpen iets heel normaal is" (Liana Dooms)
Van kennismaken naar samenwerken
In november volgde tijdens een buurtontbijt een eerste spelronde. Er werd geluisterd naar wat er leeft bij de bewoners. In maart, tijdens Lentezondag, werd gespeeld met echte kaartjes van bewoners. De oefening werd concreet gemaakt. Achteraf konden mensen napraten bij een hapje en drankje, en elkaar beter leren kennen. ‘De overstap van fictief naar echt is cruciaal’, aldus Liana. ‘Plots gaat het over jouw straat en jouw buren. Informele zorg vervangt professionele zorg niet, maar vult die aan.’
Van Zoersel naar Vlaanderen
Het proefproject loopt een jaar. Dan volgt een evaluatie en als die positief uitvalt, komt er een draaiboek voor andere steden en gemeenten. ‘Dit project toont hoe krachtig een buurt kan zijn’, besluit Liana. ‘Als mensen elkaar leren kennen, groeit vanzelf vertrouwen en de wil om iets voor elkaar te doen. Dat is de kern van een zorgzame buurt.’
Tekst: Philip Hoorne
Beeld: Patsie Borgers / CM
